توسعه کشاورزی به شیوه کنونی ایران در ایران فاجعه بار بوده و نه تنها باوجود غارت آب‌های زیرزمینی و تخریب گسترده منابع طبیعی؛ اشتغال پایدار ایجاد نکرد، بلکه به دلیل فقدان رویکرد جامع بازار و عدم تناسب بین عرضه و تقاضا و سیطره و نفوذ دلالان؛ فرهنگ قناعت پيشه روستایی و توجه به مزارع کوچک را هم نابود کرد.

در حالی که در ایران هزاران روستا به دلیل کم آبی وغارت آب‌های زیرزمینی و خشکسالی تخلیه شده و مردم آواره حاشیه شهرهایند؛ به نظر می رسد که بعد از بحران کووید-۱۹؛ در دنیا رویکرد پایدار سازی مزارع کوچک خانوادگی مورد توجه قرار گرفته و آینده ساز است چراکه مزارع کوچک ستون فقرات کشورهاست:

1️⃣ مزارع کوچک خانوادگی درآمد پایداری ایجاد می کنند که باعث تحریک اقتصادهای روستایی می شود

2️⃣ با اقتصاد کوچک و با ثبات، جوامع روستایی از پایداری و امنیت بیشتری برخوردار می‌شوند.

3️⃣ مزارع روستایی نه تنها برای همه اهالی روستا اشتغال ایجاد کرده و موجب وفاق اجتماعی می شوند بلکه آنها غذای همه مناطق اطراف شان را تأمین می کنند.

©🆔 @RuralWomenIssues