۳. خطر خلبان: در شرایطی که رادارهای AN/MPQ-۶۵ پاتریوت و جنگندههای نسل پنجم (F-35 و F-22 ) منطقه را قفل کردهاند، فرستادن یک خلبان ماهر به درون آشیانه آتش پدافندی آمریکا نه تنها غیراقتصادی بلکه غیرمنطقی و همارز خودکشی عملیاتی است.
عده ای می پرسند:
آیا آینده با خرید SU-35 یا J-10C تغییر میکند؟
باید گفت تا حدودی بله؛ اگر بهترین جنگندههای شرق یعنی Su-35 Flanker-E یا J-10C "Vigorous Dragon" وارد ایران شوند هر چند معادله به برتری هوایی ایران تغییر نمی کند اما آسمان ایران برای جنگنده های دشمن ناامن تر شده و هزینه بیشتری متوجه دشمن می شود..
اما در کل منطق نظامی حکم میکند:
"تا زمانی که سامانههای پاتریوت و برتری هوایی تاکتیکی آمریکا در منطقه حضور فیزیکی دارند، خروج هرگونه جنگنده سرنشیندار از آشیانهها یک شرط بندی با جان خلبانان است."
نیروی هوایی ایران از نظر کیفیت تجهیزات نقطهزن و شجاعت خلبانان در سطح بالایی است؛ بسیار بالاتر از خلبانان آمریکایی. خلبانان آمریکایی موجودات ترسویی هستند که اگر تکنولوژی را از آنان بگیرید، باید آنان را با پوشک ساپورت کنید. در حالی که خلبانان ایرانی شیرهایی هستند که با جنگنده های نسل سوم به مصاف ابرقدرت دنیا رفتند و موفقیت هایی هم رقم زدند.
اما با این همه در جنگ نامتقارن امروز، "موشک بالستیک" پادشاه میدان است و "پهپاد انتحاری" اهرم فشار اصلی. هواپیماهای سوخو و فانتوم فقط زمانی پیروز میشوند که پدافند دشمن ابتدا توسط سیل موشکها و پهپادها کور و اشباع شده باشد. و یا حداقل جنگنده های محافظی از نسل های جدیدتر در بال آنان به عنوان محافظ پرواز کنند.
@zahrdaroo