چو تخته پاره بر موج
همین اولش یک خاطره بگم که چند وقت پیش یکی از رفقا با کلامشون یک شوخی دستی عجیبی با بنده داشتند و چشم در چشم حقیر براشون سوال شده بود که این متن هارو خودم مینویسم و یا سفارش میدم به کسی برای نگارششون.
البته داشت تلافی میکردا قبلا یکبار زده بودمشون اونم خیلی ریز جبران کرد.
یک مرتبه هم یادم میاد یکی از دوستان تو جلسه با مدیران یکی از VCهای تازه تاسیس گفت این یجوری مینویسه انگار داره باهات متنه حرف میزنه.
بگذریم.
منشا اثر و محل اثر بودن در نظر همهی ما یک ویژگی بلندمرتبه هست که هر نوعی هم که بازی کنیم و قاعده داشته باشیم برای زندگیمون برای این مورد مهم میجنگیم. یک وقتی این ویژگی درخصوص بزرگمردی چون حضرت لسان الغیب از زبان گوته هست که جاری و ساری میشه و متحیر میشه از اینکه چطور کلمات در بند این مرد هستند و به هر نحوی از اونها بهره میگیره گاهی هم تعبیرش میشه اظهار لطف از سوی چون منی به بزرگان ارزشآفرین این ممکلت که سنگ بنای وجودی ما بوده و هست در این محفل.
سعی بر این ندارم که فیلم هندی بسازم و یا خاطری رو مکدر کنم ولی خب
وداع حتی اگر مقرارتش هم معلوم باشه و فی الدمتش معلوم تر، سختی خاص خودش رو داره.
این کشتی عظیم به اظهار لطف بعضی و همراهی بعضی دیگر که امروز به این مرتبه از اثرگذاری رسیده است ماحصلی از عمر و دغدغه ماست. همراهی بزرگانی که روزی فخرمان بود نشستن کنارشون و بلندشدن در معیت اونها، با حضورشون در این کلبه محقر مهر تاییدی زدند بر حقانیت این مسیر و مایه دلگرمی ما و تمامی همراهان شدند و
همراهانی که شاید هیچگاه نه عمر و نه زمان این مسیر اجازه دیدنشون رو به ما نده و ندونیم چقدر از ما تاثیر گرفتند، ناشر این اثر بودند، و مبلغ ما. ولی بودند و تا ما باشیم بر سر عهد ان شا الله که هستند.
تقدیر و تصمیم دست به همکاری داده اند و این کورسوی امید از قرار معلوم از 3 مهر ماه به مدت تقریبی یک اربعین خاموش میشود و از دسترس همگان خارج.
علت؟
بماند برای وقتی دیگر که اطاله کلام صورت نگیرد.
شاید مهم تر از چرایی این موضوع فرصت تفکر و بازنگری است که این فرصت در اختیارمان قرارداده و باید قدردانش باشیم.
تخته پاره ای بر موج باید مورد محک قرار بگیرد در هر حال. باید عیار بود و نبودش سنجیده شود که اگر مفید بود مارا زهی سعادت برای ادامه مسیر و اگر نه بساطش را از بُن برچینیم و قدر نعمت وقت بدانیم برای خود و مخاطبمان که در هر حال یکی از دو خوبی نصیبمان شود.
این گذر عمر خروجی خوبی بود که بفهمیم و بفهمانیم که ما قائل به این طرز فکریم که "نه هر که سر بتراشد قلندری دارد" زیرا که " هزار نکته باریک تر ز مو اینجاست" و این فرصت یک عقبگرد و مرور خاطرات و مخاطرات رو به هممون میده.
عرضم تمام و آرزوی همیشگی که داشتیم.
در پناه خدا تلاش کنید برای اینکه بخش های خصوصی فعالی باشید.
و خدا خواست که یعقوب نبیند یک عمر / شهر بی یار مگر ارزش دیدن دارد
( شایان ذکر است روز پنج شنبه یک تبلیغ بعد از این پست به صورت خودکار نشر مییابد. )
✅ @karkhone