📷تهران
یکشنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۴


🔹ما مردمانی عجیبیم…
‏بیش از صد و سی سال گذشته و هنوز فعل محبوب‌مان «تغییر دادن» است.
‏نه ساختن، نه نگه‌داشتن، فقط عوض کردن.

‏اول با اتابک درافتادیم،
‏بعد نوبت عین‌الدوله شد.
‏گفتیم انقلاب، همه‌چیز را حل می‌کند.
‏نکرد.
‏پس کودتا کردیم.

‏از ۱۳۱۵ با رضاشاه مسئله داشتیم،
‏می‌خواستیم تغییرش دهیم.
‏موفق هم شدیم.
‏اما آرام نگرفتیم.

‏از ۱۳۳۲ با پسرش سر ناسازگاری داشتیم،
‏سال‌ها شورش، خشم، انتظار…
‏تا بالاخره او هم رفت.
‏باز هم نه رضایت، نه قرار.

‏از ۱۳۶۰ تا امروز،
‏این یکی را هم نمی‌خواهیم.
‏هر اعتراض را «آخرین نبرد» می‌نامیم،
‏هر آشوب را «فرصت تاریخی».

‏و تلخ‌تر از همه،
‏وقتی لیبی را می‌بینیم،
‏افغانستان را،
عراق را،
‏سوریه را،
‏ونزوئلا را…
‏نه عبرت می‌گیریم،
‏حسرت می‌خوریم.
‏که چرا سهم ما نشد،
‏چرا ما هم یک‌بار دیگر همه‌چیز را خراب نکردیم،
‏و حاکم دیگری را عوض نکردیم.

‏انگار تخریب،
‏تنها رؤیای مشترک ماست.

‏Ellinne🔸