بعضی وقتها کسی را دوست دارید ولی هرچقدر که با خودتان کلنجار میروید میبینید وصلهی شما نیست...
وسط شادترین و بهترین لحظاتتان یکدفعه کاری میکند که خشکتان میزند...!
و هربار از خودتان میپرسید این همان آدمیست که این همه برای بدست آوردنش تلاش میکنم؟!
با علاقهمند شدن به اینگونه آدمها در واقع برای هر لحظهی زندگیتان باید انتظار یک «زخم ناگهانی» را داشته باشید...
خط زدنِ این آدمها و خب اصولا هر آدمی که دوستش داریم خیلی دردناک است٬ اما «کنار» گذاشتنشان یک خوبی بزرگ دارد
آن هم اینکه وقتی مدت زیادی گذشت و کم کم بر احساستان مسلط شدید
هربار که از دور همان رفتارها را از آنها می بینید برای «تصمیم» درستی که گرفتهاید به خودتان میبالید.
«مسلم علادی»
@renaissancetranslate