بی برقی، تاریکی هایِ شبانه، بیم هجوم طالبان، کرونا...
برای تاب آوردن چه ترفندها باید بست.


تاریخ پر از کشتار بشر را به یاد می آورم و بارها به خودم تذکر می دهم، که احدی از دالان های زندگی بی زخم و غم عبور نکرده است.
عجبا از این آزمون های زندگی!
چند بار دیگر برای زنده ماندن باید بمیریم.

امروز این عکس آرامگاه گوهرشاد بیگم را دیدم. یادم از سه سال قبل آمد که ماه عقرب (آبان) با دخترهای صنف دوازده سیاحتِ علمی رفته بودیم.

چقدر داخل مینی بس خندیدیم. همه امکان تاریخی هرات را زیر پا کردیم و آنها با شوخی هایشان معلم ها را به ستوه آورده بودند.
طالب که بیاید همان آزادی نصفِ نیمه هم رنگ می بازد.

دوباره ما می مانیم و برقعه و طعنه ها و تهمت ها و دستورِ سجده کردن به مرد.

هما همت
هرات


جان آگه با #فرهیختگان

Comments

Be the first to add a comment