شعری زیبا از روایت رضاشاه و دختری که آتاترک برای او فرستاده بود: متاسفانه نمیدانیم شاعر این شعر کیست.

رضا خان شهنشاه ایرانیان
شبی بود مهمان عثمانیان

گه خواب همتای ترکش بگفت
گزین کن زما دختری بهر خفت

بود خاک ترکیه خاک بهشت
زن و مرد غلمان و حوری سرشت

رضا خان به او گفت ای سرفراز
سپاس از مرام تو مهمان نواز

ولی عذر خواهم به لبیک تو
که حرمت شکن نیست هم پیک تو

اگر آفتی خصم مردانگیست
همان هیز چشمی و زن بارگیست

ره معرفت نیست بهر هوس
شود تیره و تار بین دوکس

مرنج از صریح البیانی من
که مشهور از آنم به هرانجمن

گر امشب پذیرم زتو دختری
تو هم خواهی از من چنین گوهری

در ایران دو چیز است ناموس ما
که آن را پرستند مثل خدا

یکی عفت دختران و زنان
دگر خاک پاک وطن بی گمان

که در پایشان جان سپردن بجاست
و جان نیز خود تحفه ای بی بهاست

شهنشاه ترکان چون اینها شنید
مرام رضا شاه را شد مرید

بگفتا ندیدم کسی بیسواد
که شد درس آموز صد اوستاد

کنون فهم کردم که تفسیر چیست
وآن شیر و خورشید و شمشیر چیست

از این پس دو کشور چو یک خانه اند
دگر با روادید بیگانه اند

دریغا که دیگر رضا شاه نیست
ز غیرت بجز حسرت و آه نیست

به یک جمله کوته کنم گفتگو
که دانا کشد بار کوهی به مو

چو آن شیر و خورشیدمان پاک شد
جهاد نکاح سهم این خاک شد

@PN_KFP