تاکید بر نامتناهی‌بودن عقلانیت انسان، با یافته‌های به‌دست‌آمده از علوم شناختی که ذهن را یک نظام ترکیبیاتی جایگشتی می‌انگارد، همخوان است. ما نه‌تنها فکر می‌کنیم، بلکه درباره‌ی فکرهایمان هم فکر می‌کنیم، و درباره‌ی فکرکردن به فکرهایمان هم فکر می‌کنیم. این پیشرفت‌هایی که بشر برای حل اختلافات خود به آن نائل آمده و بعضی از آن‌ها را در این فصل از نظر گذراندیم - گردن‌نهادن به حکومت قانون، برون‌رفت مورد توافق دو طرف از بحران، تا هیچ طرفی شکست خورده نباشد، اذعان به احتمال خودفریبی، داشتن منافع خود و دیگران - وابسته و برآمده‌ی این توانمندی‌هاست. بسیاری از روشنفکران بر منطق تکاملی خشونت چشم بسته‌اند، تا مبادا اذعان به درستی الگو به پذیرش یا حتی تشویق خشونت بینجامد. آن‌ها در مقابل توهم وحشی نجیب را بسط دادند، که در آن خشونت، یک برساخته‌ای من‌درآوردی اجتماعی یا ماهیتی بیمارگونه است که خاستگاهش جهان بیرون است. انکار منطق خشونت اما، تنها باعث می‌شود فراموش کنیم که خشونت چه آسان شعله‌ور می‌شود. و نادیده انگاشتن آن بخش‌هایی از ذهن که به خشونت دامن می‌زنند، به ندیدن آن بخش‌هایی منجر می‌شود که خشونت را مهار می‌کنند. در مورد خشونت نیز، همچون بسیاری دیگر از دغدغه‌های انسانی، ذات انسان هم درد است و هم درمان.

📘 #لوح_سپید
✍️استیون پینکر
📄 ۳۳۳

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ