نرون شهر رم را به آتش می‌کشید
و چنگ می‌نواخت، شاه اسماعیل خودمان صدها هزار نفر را گردن می‌زد و غزل می‌گفت، بتهوون عظیم‌ترین سمفونی عالم را در ستایش شادی ساخت و هیتلر که آرزو داشت نقاش شود عظیم‌ترین رنج‌گاه تاریخ، کشتارگاه زاخ سن‌هاوزن را. ناصرالدین شاه هم شعر می‌سرود هم نقاشی می‌کرد و نقاش می‌پرورد اما برای یک تکه طلا می‌داد سارق را زنده‌زنده پوست بکنند. انسان برایش با بادمجان تفاوتی نداشت.

خب، هنر و سیاست
یک‌جایی به‌هم می رسند؛
متأسفانه بر سرِ نعش یکدیگر..

احمد شاملو
گفتگو با ناصر حریری

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing