«من از داخل ایران برایتان پیام می‌فرستم.
مدتی پیش، در سوگ نوید افکاری، قطعه‌ی "دلنار و خاتون" را نوشتم و ساختم و خواندم.
می‌ترسیدم منتشرش کنم.
لعنت به این ترس.
خسته‌ام از این ترس.
از این همه بغض و فریاد بی‌صدا.
خسته‌ام از بی‌عملی.

چند روز پیش که تصاویر نوجوانی را دیدم که در خون غلتیده بود بغضم، خشمم و فریادم دوباره فوران کرد.
همان بغضی که برای پویا و نوید و پژمان داشتم گلویم را تا مرز خفگی فشرد و جگرم را سوزاند.
اما ترس...
شرم کردم از مادرانی پیکر بی‌جان فرزندانشان را با اشک و آه بدرقه کردند.
شرم کردم.

لطفاً لطفاً و لطفاً
آواز من را
و
سلام من را
به مادران دادخواه برسانید
تا بدانند که تنها نیستند.

دلنار و خاتون
تقدیم به د‌ِلنارها و خاتون‌های سرزمینم»

#مادران_دادخواه

- ارسالی مخاطبان

@Tavaana_TavaanaTech