۱۰۵ سال از اسفند ۱۲۹۹ می‌گذرد.
وقتی پس از ۱۰۵ سال رضاشاه پهلوی را صدا می‌زنند شاخص الگویی از موفقیت تاریخی و محبوبیت عناصر گفتمانی است. رضاشاه روحت شاد خطاب به شخص نیست، خطاب به "نهاد" است. نهاد شاهنشاهی و دربار ایرانی. ایرانیان با پادشاهی به دنبال شخص‌پرستی نیستند، فریاد آنها دفاع از 'نهادی حقوقی' است که نگهبان ۳۰۰۰ ساله‌ی ایران است. از همین رو جاوید شاه شعار وحدت بخش رستاخیز شیر و خورشید و رنسانس ایرانی است. رضاشاه کسی بود که این سرزمین را از آستانه فروپاشی و از متلاشی شدن نجات داد. این رضاشاه بود که خواست روشنفکران دوران بیداری ایران را عملیاتی کرد. او مشکلات ایران را حل کرد. اگر نام ایران است، به یُمن وجود اوست. او منجی ایران بود. او تجددخواه و برانداز تحجر و ارتجاع بود. رضاشاه تنها یک پادشاه نیست، او بخشی از 'هویت' امروز ایران است. تمامیت ارضی و یکپارچگی ایران را مدیون او هستیم. مردی که پس از یک سده نامش را از دریای کاسپین تا خلیج فارس فریاد می‌زنند. او خورشید آرزوهای یک ملت بود و مشعل‌دار کورش؛ پهلوی‌ها آفرید...

🔗 @UomoMees

@flith