✅ یک آذر است و روز اصفهان. شهر تهمورس و کِیْ‌گُباد. اصفهانْ موزه‌ای از فرهنگ ایران است. از دوران اساطیری گرفته تا دوران پهلوانی و تاریخی و معاصر. اصفهان مجموعه‌ای از هنرهای ایرانی و زبان‌های ایرانی را در خود دارد. معماریِ ظریف و باشکوهش چنان بر آسمان‌اش نقش بسته که دل جهانیان را بُرده و می‌بَرد. دست‌ِکم دو تن را به‌یاد دارم که آرزو داشتند در خاک ایران و اصفهان دفن شوند: یکی پروفسور آرتور پوپِ آمریکایی بود، که در سال ۱۳۴۷ درگذشت و کنار زاینده‌رود و پل خواجو دفن شد و بعدها فیلیپس اکرمن (همسرش) نیز کنار او دفن شد و محسن فروغی آرام‌گاهی هم برای آنان ساخت. دیگری هم پروفسور ریچارد فرایِ آمریکایی بود که متأسفانه نشد. اصفهان نماد بارز هم‌زیستیِ ادیان و اقوام در طول تاریخ بوده‌است. یکی از نام‌هایش در گذشته «دارالیهود» بوده‌است و مأمن یهودیانِ مهاجر. منطقه‌ی ارمنی‌نشینِ جُلفا هم که نیاز به معرفی ندارد و کلیسای وانْک، نشان از رواداریِ بسیار مردمان‌اش دارد. بعدها هم که پناه‌گاهِ لهستانی‌ها شد. کنیسه و کلیسا و مسجد و آتش‌کده، سده‌ها کنار هم در اصفهان زیستند و می‌زیند و این است هنر اصلی اصفهان.

#اصفهان
‌
@REsearchers
‌