‏کارکردِ سرکوب برای حکومت‌ها بیش از پس‌راندن و پراکندنِ معترضانِ در خیابان است. حکومت‌ها با سرکوب درپیِ انتقال این پیام است که تغییر سیاسی از خیابان ممکن نیست. حکومت‌ها فکر می‌کنند که منطقِ شکست -همیشه و یکسان- به ناممکن‌بودن، نشدن، نتوانستن و امتناع می‌رسد. اما مردمِ در خیابان می‌دانند که نارضایتی‌شان اگر به اعتراض تبدیل نشود، اوضاع بدتر می‌شود. اعتراض تنها راهِ آن‌هاست. معترضان می‌دانند که نارضایتی‌ها اگر به اعتراض تبدیل شود، هرگز فراموش نمی‌شود و تبدیل به وجدان (خودآگاهی) مردم می‌شود و همیشه زنده است.اعتراضِ جمعی نمایاننده وجدان جمعی است و تغییر سیاسی را ضروری می‌کند. در زمانه‌ای که سرکوبِ نرم برای تحمل‌پذیرکردنِ شر از میدان خارج و رسوا شده است و اصلاح‌طلبان و پروپاگاندایِ زیباسازی، عادی‌سازی، سازش‌گری و مداراپذیری با شر و نادرستی‌ها وجود ندارد؛ نقش سرکوب برجسته‌تر شده است. باوجوداینکه سرکوب موجب افزایش نارضایتی‌ها می‌شود، حکومت‌ها هنوز برای تحمیلِ منطقِ شکست به معترضان از آن استفاده می‌کنند. حکومت‌ها خوشبین‌اند که منطقِ شکست موجب دلسردی و درنهایت تحمل‌کردن شر و تن‌دادن مردم می‌شود. اما منطقِ مردمی که چیزی برای ازدست‌دادن ندارند، متفاوت است. گرچه سرکوب دربرابر نارضایتی پیروز می‌شود و مهم نیست که چقدر نارضایتی زیاد باشد. اما سرکوب دربرابر اعتراض شکست می‌خورد. همه حکومت‌ها دربرابر اعتراضات سراسری شکننده‌اند و فقط می‌خواهند از اعتراضات سراسری جلوگیری کنند. سرکوب، نظمِ جدیدی نمی‌آفریند. سرکوب فقط برای حفظ وضع موجود است وضعِ موجود اصلی‌ترین انگیزه‌ی مردم است. این مردم فقط در خیابان نتیجه گرفته‌اند. آن‌ها می‌دانند که برخی از آن‌ها، هزینه‌های زیادی خواهند داد. حتی ممکن است جان‌شان را از دست بدهند. اما اگر اعتراض نکنند، همگی نابود می‌شوند. آن‌ها مجبورند که اعتراض کنند. آن‌ها راه دیگری ندارند.

Majid Tavakoli