⭕️ آلمودووار، جین کمپیون، سورنتینو: آغاز جشنواره ونیز با بزرگان سینما
📌 تمام فیلمسازان نامدار چند روز اول ونیز به کنار؛ بهترین فیلم تا کنونی ساخته مستقل کارگردانی فیلم اولی است
♦️روز اول سپتامبر در بسیاری نقاط دنیا آغاز فصل پاییز و سال جدید تحصیلی است؛ امسال این روز در ضمن برای بسیاری بازگشت فیزیکی به مدارس و دانشگاه‌ها پس از دوران کرونا بود. برای جهان سینما اما اول سپتامبر روز اول جشنواره ونیز بود، قدیمی‌ترین جشنواره فیلم معتبر جهان که امسال برای هفتاد و هشتمین سال برگزار می‌شود.
ونیز مانند سال‌های گذشته هم ستاره‌های پرشمار هالیوودی دارد و هم فیلمسازان مولفی که سینمادوست‌ها به نامشان قسم می‌خورند. در همان سه روز اول جشنواره چهره‌های مطرحی از هر دو صف روی فرش قرمز قصر سینما در جزیره لیدو جولان داده‌اند تا قدرت جاذبه ونیز را یادآوری کنند. این جشنواره کم و بیش هم‌زمان با چند جشنواره در آمریکای شمالی برگزار می‌شود: تلورید، نیویورک و تورنتو. اما هیچ کدام به پای ونیز نمی‌رسند. بهترین فیلم‌های نیویورک و تورنتو هم ابتدا در ونیز نمایش داده می‌شوند.
فیلم افتتاحیه امسال ساخته پدرو آلمودووار، استاد مسلم سینمای اسپانیا بود. «مادران موازی» با شرکت بازیگر محبوب این کارگردان، پنه‌لوپه‌کروز، آلمودوواری‌ترین فیلم تصور شدنی است: دنیایی گرم و پر از شخصیت‌هایی با قلب‌های عاشق و تم‌هایی همچون دگرباش جنسی، مادری، وراثت و زیرمایه سیاست و تاریخ. «مادرهای موازی» داستان قدیمی «دو نوزاد که در هنگام تولد عوض می‌شوند» را گرفته و فیلمی با تم وراثت ساخته که می‌کوشد عمیق‌تر از آن چیزی باشد که از این خط داستانی ملودراماتیک بر می‌آید. آزمایش «دی‌‌ان‌ای» برای اثبات وراثت دو نوزاد در یک سوی داستان فیلم قرار دارد و نقش قبر گورهای دسته‌جمعی برای پیدا کردن جسد کشته‌شدگان دوران دیکتاتوری فاشیستی فرانکو در سوی دیگر. در نهایت اما این احساس را داریم که فیلم به عمق لازم نمی‌رسد و رنگ و لعاب‌های معمولی آلمودوواری هم نمی‌تواند آن‌را از فیلمی خوب به فیلمی عالی تبدیل کند. فیلم ناگزیر ما را یاد «همه می‌دانند» اصغر فرهادی نیز می‌اندازد. داستان آن فیلم هم وراثت بود و بازیگر اصلی هر دو فیلم، پنه‌لوپه کروز، عین عبارت اسپانیایی «او بچه تو است» (اس تو هیخا) را در هر دو فیلم به زبان می‌آورد. فرهادی استاد نوشتن فیلم‌نامه‌های پرکشش است اما در آن فیلم نیز موفق به این کار نشده بود. شاید باید به این نتیجه برسیم که داستان قدیمی وراثت مشکوک فرزندان به قدری کلیشه شده که فیلم عالی از آن ساختن دشوار است.
ادامه مطلب...
🖌 آرش عزیزی
📌 تمام فیلمسازان نامدار چند روز اول ونیز به کنار؛ بهترین فیلم تا کنونی ساخته مستقل کارگردانی فیلم اولی است
♦️روز اول سپتامبر در بسیاری نقاط دنیا آغاز فصل پاییز و سال جدید تحصیلی است؛ امسال این روز در ضمن برای بسیاری بازگشت فیزیکی به مدارس و دانشگاه‌ها پس از دوران کرونا بود. برای جهان سینما اما اول سپتامبر روز اول جشنواره ونیز بود، قدیمی‌ترین جشنواره فیلم معتبر جهان که امسال برای هفتاد و هشتمین سال برگزار می‌شود.
ونیز مانند سال‌های گذشته هم ستاره‌های پرشمار هالیوودی دارد و هم فیلمسازان مولفی که سینمادوست‌ها به نامشان قسم می‌خورند. در همان سه روز اول جشنواره چهره‌های مطرحی از هر دو صف روی فرش قرمز قصر سینما در جزیره لیدو جولان داده‌اند تا قدرت جاذبه ونیز را یادآوری کنند. این جشنواره کم و بیش هم‌زمان با چند جشنواره در آمریکای شمالی برگزار می‌شود: تلورید، نیویورک و تورنتو. اما هیچ کدام به پای ونیز نمی‌رسند. بهترین فیلم‌های نیویورک و تورنتو هم ابتدا در ونیز نمایش داده می‌شوند.
فیلم افتتاحیه امسال ساخته پدرو آلمودووار، استاد مسلم سینمای اسپانیا بود. «مادران موازی» با شرکت بازیگر محبوب این کارگردان، پنه‌لوپه‌کروز، آلمودوواری‌ترین فیلم تصور شدنی است: دنیایی گرم و پر از شخصیت‌هایی با قلب‌های عاشق و تم‌هایی همچون دگرباش جنسی، مادری، وراثت و زیرمایه سیاست و تاریخ. «مادرهای موازی» داستان قدیمی «دو نوزاد که در هنگام تولد عوض می‌شوند» را گرفته و فیلمی با تم وراثت ساخته که می‌کوشد عمیق‌تر از آن چیزی باشد که از این خط داستانی ملودراماتیک بر می‌آید. آزمایش «دی‌‌ان‌ای» برای اثبات وراثت دو نوزاد در یک سوی داستان فیلم قرار دارد و نقش قبر گورهای دسته‌جمعی برای پیدا کردن جسد کشته‌شدگان دوران دیکتاتوری فاشیستی فرانکو در سوی دیگر. در نهایت اما این احساس را داریم که فیلم به عمق لازم نمی‌رسد و رنگ و لعاب‌های معمولی آلمودوواری هم نمی‌تواند آن‌را از فیلمی خوب به فیلمی عالی تبدیل کند. فیلم ناگزیر ما را یاد «همه می‌دانند» اصغر فرهادی نیز می‌اندازد. داستان آن فیلم هم وراثت بود و بازیگر اصلی هر دو فیلم، پنه‌لوپه کروز، عین عبارت اسپانیایی «او بچه تو است» (اس تو هیخا) را در هر دو فیلم به زبان می‌آورد. فرهادی استاد نوشتن فیلم‌نامه‌های پرکشش است اما در آن فیلم نیز موفق به این کار نشده بود. شاید باید به این نتیجه برسیم که داستان قدیمی وراثت مشکوک فرزندان به قدری کلیشه شده که فیلم عالی از آن ساختن دشوار است.
ادامه مطلب...
🖌 آرش عزیزی
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment