◾احترام به وقت دیگران

◾ست‌گادین ۲۲ شهریور ۱۴۰۰



وقتی در اتاق می‌چرخیم تا افراد خودشان را معرفی کنند، در حال هدردادن زمان، توجه و اعتماد هستیم. ۴۰ نفر: ۴۵ دقیقه، دود شد رفت هوا. بدتر اینکه، اولین نفر ۴۳ دقیقه صرف رویاپردازی می‌کند و نفر بعدی، ۴۴ دقیقه صرف بیان نگرانی‌اش درباره‌ی چیزی که می‌خواهد بگوید.

وقتی اسلایدهای پاورپوینت‌مان را برای حضار می‌خوانیم، پیام خود را نابود می‌کنیم و توجهی را که به ما جلب شده بود، هدر می‌دهیم.

وقتی یک مدرسه به طرز احمقانه‌ای، زمان کلاس درس زنده را به جای پاسخ به سوالات، با درخواست سخنرانی از دانش‌آموزان به هدر می‌دهد، دقیقاً در حال از میان‌بردن زمان حقیقی( بی‌درنگ: real time) ارزشمندی است که برای تعامل و درگیر‌کردن دانش‌آموزان، مورد نیاز است. اگر سخنرانی ویدیویی را نسبت به سرعت هر دانش‌آموز تعیین کنیم، مفیدتر است.

وقتی یک برگزارکننده‌ی کنفرانس(راستی کنفرانس‌ها را که یادتان می‌آید؟)، به جای اینکه از یک برنامه‌ی اینترنتی در گوشی هوشمند استفاده کند، شرکت‌کنندگان را در صف‌های طولانی برای ورود به کنفرانس منتظر می‌گذارد، یک میلیون دلار را در زمان و هزینه‌ی سفر، به باد می‌دهد.

یکی از مزایای کمتر دیده‌شده‌ی شبکه‌ی جهانی اینترنت، بازتعریف نیازمان به جاهایی بود که باید صف باشد و جاهایی که می‌توانیم به صورت موازی، کارها را پیش ببریم.

قانون، ساده است: اگر این کار می‌تواند در مسیرهای گوناگون و متناسب با سرعت هرکس به انجام برسد، باید اینطور باشد. اگر باهم انجام‌دادن کاری، باعث خلق مزیتی می‌شود، پس اجازه دهیم که چنین باشد.

مردم قبلاً تصمیم گرفته‌اند که ترجیح‌شان، دیدن یک فیلم در خانه است. ولی مردمی که تئاتر دوست دارند، نمی‌توانند برای بازگشت به آن منتظر بمانند. چون فقط یکی از آنها در زمان حقیقی برای باهم‌بودن، بهتر است.

با اینکه نمایش قدرت و رسیدن سریع به نتیجه‌ی دلخواه، به اینصورت که هر وقت تقاضایی از مردم بکنیم، انجامش دهند، کار بسیار آسانی است، ولی خلق پلتفرمی برای تعامل، توجه و رشد، ارزش همه‌ی زحماتش را دارد.

ما فقط به وقت مردم احترام نمی‌گذاریم، بلکه ما به صدا و علاقه‌ی آنها احترام می‌گذاریم.

تعامل همزمان و بی‌درنگ، کار ارزشمندی است. جادو می‌کند. ما نباید آن را در روند اداری یا تظاهر به کنترل نادرست، هدر دهیم. بهتر است آن را برای ایجاد لحظات ارتباط و امکان، نگه داریم.





.