دهه ۷۰ هست و ما چند شخص حقیقی سرمایهدار هستیم نفوذ هم داریم. چن نفری جمع میشیم و چند سالی برنامه ریزی میکنیم تهش در سال ۸۴ مجوز تأسیس یه
بانک خصوصی به اسم
پاسارگاد رو میگیریم. ۲۰۰ میلیارد ما میذاریم، ۱۵۰ میلیارد هم از ۳۴۰۰۰ نفر پذیرهنویسی میکنیم.
حالا دیگه این بانک فعالیتاشو شروع میکنه، سپرده جذب میکنه و دیگه دغدغه برای یک بانکدار این نیست که پول از کجا بیارم، بلکه دغدغه اینه این پولارو کجا
خرج کنم؟ اصلا کجا میتونم خرج کنم؟ هرجایی گنجایش این حجم پول رو نداره. از طرفی بهتره جایی خرج بشه که خودم بینصیب نمونم.
میام یه شرکت تأسیس میکنم. حالا یا به اسم بانک یا به اسم اشخاص حقیقی مالک و مدیر بانک. بعد میام به این شرکت وام میدم تا باهاش فعالیت اقتصادی کنم، از تولید بگیر تا سرمایهگذاری در بورس و هرجای دیگه.
اما یه مانعی وجود داره، حاکمیت میگه بالاخره ما بهت مجوز بانک شدن دادیم که به درد اقتصاد بخوری دیگه، نه که فقط به درد خودت. قانون میذارن بانکها
نمیتونن بیشتر از ۱۰ درصد کل تسهیلاتشون رو به شرکتهای وابسته و زیرمجموعه خودشون بدن.
حالا منِ بانکدار چیکار میکنم، میام شرکتای تودردوی ریز و درشت تأسیس میکنم، درصد مالکیتها رو دستکاری میکنم بعضی شرکتها جزو تلفیق نمیان که هیچ حتی جزو شرکتهای فرعی هم محسوب نمیشن.
یه شرکت تأسیس میشه بدون هیچ پولی، ولی وصل هست به
دریای تسهیلات وپاسار. بصورت غیر مستقیم مال خود وپاسار و اشخاص حقیقی مربوط به وپاسار هست.
چطور؟
اسم شرکت رو میذاریم هلدینگ صنعتی و معدنی خاورمیانه یا
میدکو. یکم از سهامشو میدم به شرکتی به نام
مبنا(معدن به جای نفت ایران)ی خاورمیانه و با این مالکیتهای تودرتو حاکم همون میدکو میشیم.
تهش چی درمیاد؟
میدکو یه هلدینگ معدنی و صنعتی با ۳۰ تا زیرمجموعه نسبتا بزرگ درست میشه، کاملا(!) قانونی و در خدمت اقتصاد مملکت.
این کار رو در حوزههای دیگه هم در مقیاسهای مختلف انجام میدیم، لیزینگ، بیمه، ساختمان، آیتی و ....
خب حالا من مالک کلی شرکت هستم که با پول سپردههای مردم در بانک پاسارگاد دارم میسازمشون، پس ارزش این شرکتا هم برام مهمه. پول هم که کم ندارم، درسته پول مال مردمه ولی خب دست منه، خیلی پول دارم ولی حجم پولم انقدری بالاست که بازار بورس گنجایشش رو داشته باشه، فقط یه خورده از این پول میریزم پای شرکتهام، چی میشه؟
میشه
بپاس با ۲۶۰۰۰ درصد رشد طی کمتر از سه سال و بدون افت و اصلاح خاصی...
میشه
وپاسار که الان روی سقف مرداد ماهش هست و اصلا براش مهم نیست کل بانکیا صف خرید باشن یا صف فروش، چون حقوقی میگه قیمت سهم چقدر باید باشه.
میشه
اتکای که با گردن کلفتی حقوقی از مرداد تا دی ماه ۹۹ وقتی همه چی میریخت، قیمتش دوبل میشه.
میشه شرکت غیر شفاف
آریان در بازار پایه با داستانهای خاص خودش.
میشه
میدکو با ۴۵۰۰ درصد رشد طی چهار سال و همچنان در حال صعود، با ارزش بازار نجومی بیشتر از شستا و وغدیر و تاپیکو و...
اما با چی؟
میدکو کلا ۶۵ هزار میلیارد تومن تسهیلات دریافت کرده که ۶۴ هزار میلیارد تومنش از وپاسار بوده! (نکته اینکه وپاسار تا انتهای بهار ۱۴۰۰، حدود ۱۹۰ همت مانده تسهیلات داره با ۱۹۷ همت سپرده)
شما ۶۵ همت داشته باشی نمیتونی یه میدکو تأسیس کنی؟
حالا که دیدیم داستان چیه یه سوال:
بنظرتون کدام جناح سیاسی، کدام حزب، کدام گروه میتونه جلوی اینا وایسه؟
اصلا الان چقدر برای این افراد مهم هست که کی رئیس جمهور بشه کی رئیس مجلس بشه و کی چیکار کنه تو مملکت؟
اقتصاد ورای سیاست هست و اقتصاد دست همین جریانهای پشت پرده هست. پس انقد خودمون رو درگیر بحثای بیسروته و خندهدار سیاسی نکنیم. چون در کلیت داستان تفاوت خاصی ایجاد نخواهد شد. چون اقتصاد کشور دست اینطور تشکیلات هست که جاشون به اندازه کافی سفت هست.
✅ @karkhone