پرده ششم

بخش اول

کار رجایی دردسر زیاد داشت به مشکلاتی میخوردیم که خیلی عجیب بود. تصور کنید در یک بندر ۲۵۰۰ هکتاری با نرم افزار کلاینت سروری که کار باسکول را انجام میداد، بعد از ثبت باسکول دستور چاپ قبض را که می زدی، پرینتش ۵ کیلومتر آن طرف تر از یک دستگاه دیگری خارج می شد! هیچ جوره با عقل جور در نمی آمد. همه مانده بودیم! از طرفی با برخی دوستان مشکلاتی پیدا کرده بودیم که مهمترین علتش پول بود و قدرت طلبی. در نتیجه یکی از بچه های خودمان از تهران سرور را دستکاری می کرد! اوضاع عجیبی بود و این ها مشت نمونه خروار است و یک از هزار. نکته ای که وجود داشت این بود که با همه این تفاسیر نمی پذیرفتیم که ما نمی توانیم. ما ایستاده بودیم و کارمان را می کردیم و سعی می کردیم سنگر فتح شده را پس ندهیم.

در همین حین دولت وقت بخشنامه ای صادر کرد که در آن تعداد کالاهایی که برای واردات نیاز به استاندارد اجباری داشتند به شدت افزایش یافت. تا آنجا که یادم می آید از حدود ۶۰۰ کالا به حدود ۵۶۰۰ کالا افزایش یافت! یعنی بیش از ۹ برابر! برای بعضی از این کالاها حتی آزمایشگاهی که توانایی انجام آزمایش مورد نیاز را داشته باشد وجود نداشت و این سرآغاز کلی مشکل بود. گمرک هم موظف بود بدون مجوز اجازه خروج ندهد. به همین دلیل کالاها در گمرک رسوب می کرد. یادم می آید خروج تریلی از رجایی به نسبت سال گذشته به طور ملموسی کاهش داشت.
همه این ها همزمان بود با تحریم خارجی! و صدا و سیما پشت هم گزارش از تحریم های خارجی می داد.
ما هم گیج بودیم و درگیر گمرک و کار خودمان را ادامه میدادیم.

فروردین ۹۱ هیئت دولت وقت در راستای سفرهای استانی رئیس جمهور، سفری به استان هرمزگان داشت. روز چهارم آن سفر لطف ا... فروزنده به عنوان نماینده هیئت دولت آمد بندر شهید رجایی. فروزنده آن موقع معاون توسعه مدیریت و منابع انسانی رئیس جمهور بود.
یکی از مباحث مطرح شده همین مشکل رسوب کالاها و معضل استاندارد بود. می دانستند مشکل از بخشنامه است ولی حاضر نبودند آن را باطل کنند. برداشت الآن ما این است که مجموعه های امنیتی پیگیری بودند! اینها هم موضوعشان این بود که چگونه این بخشنامه را اجرا کنیم؟
آنجا بود که ناظر گمرکات استان هرمزگان نقل به مضمون گفته بود شما که حاضر نیستید این بخشنامه را باطل کنید. اگر کسی باشد که بتواند این کار را انجام دهد همین بچه های دیوانه ی دانشگاه تهران هستند که کار گمرک را انجام می دهند. این شد که ما را به جلسه فراخواندند. موضوع را مطرح کردند. گفتیم آقا ما زور بزنیم از پس کارهای خودمان برآییم و نمی توانیم. خلاصه از ما انکار و از آن ها اصرار که شما باید این کار را انجام دهید.

فروزنده تماس گرفت به همان معلم عزیز ما و گفت این ها باید بیایند این کار را انجام دهند. او هم به ما گفت که بروید کمکشان کنید.
این شد که رفتیم پیش رئیس اداره استاندارد هرمزگان که شما چطوری COI صادر میکنید؟ دیدیم یک بخش پذیرش دارند که یکی دو خانم نشسته اند کپی پروانه را میگیرند و کالا را می پرسند و بر اساس آنچه که می دانند آزمایشگاهی که باید کالا را بررسی کند مشخص می کنند. اگر کسی می خواست کالایش را آزمایشگاه دیگری ارزیابی کند هم مشکلی نبود! در آزمایشگاه هم یک خانم نشسته بود که مثلا بعد از آزمایش تایید می کرد که استاندارد است. مثلا ثبت می کرد که این کالا بی بو است، ماهیتش این است. رنگش سیاه است و ....
حتی برای آن کالاهایی که اصلا امکان آزمایشش وجود نداشت برگه استاندارد صادر میشد! برداشت ما این است که هر کس گریه می کرد یا پولی می سرفید می توانست استاندارد را بگیرد. این چیزی بود که ما می‌دیدیم. قطعا آن ها که درست کار می کنند بحثشان سواست و کم هم نیستند.
نکته دیگر که برای ما جالب بود و در همان پرونده قاچاق سوخت که کار به خاطر آن شروع شده بود هم مشهود بود این بود که واردکننده ها یا صادرکننده های بزرگ بعضا خودشان آزمایشگاه داشتند و فکر می کنم هنوز هم دارند! و در این رویه ای که توضیح داده شد هم کاری نداشت که کالای خود را به آزمایشگاه خود بفرستند!!! اتفاقا آزمایشگاه همان شرکت قاچاقچی سوخت دو گزارش صادر می کرد. یکی برای گمرک و یکی برای مشتری!

خلاصه رفتیم پیش معلممان و وضعیتی که دیدیم را شرح دادیم. گفتیم چیزی که ما میفهمیم این است که باید آزمایشگاه ها را ثبت کنیم و فهرست کالاهایی که میتواند آزمایش کنند را مشخص کنیم و سپس براساس تعرفه کالاها در اظهار گمرکی به صورت تصادفی هر اظهار را به یک آزمایشگاه ارسال کنیم و پاسخ را به صورت الکترونیک از آزمایشگاه دریافت کنیم.



✅ @karkhone