«لئونارد کوهن»
(هجرتِ خاموش)
دوست داشتم سیمای تو را، دوست داشتم گیسوانت را، پیراهنهای سادهات، جامههای شبانهات را، و اما جهان، کار، و جنگ را همه را وانهادم، تا تو را بیشتر دوست بدارم.
و اکنون تو رفتهای، آری رفتهای، گویی هرگز بودنی در کار نبوده است، آنکه دل را شکست و از نو ساخت، اکنون کیست که میگذرد؟ کیست که خود را فریب میدهد؟
دوست داشتم خلقوخوی تو را، آن طریقت را که هر روز، تهدیدی نو بر جانم میافکند، زیباییات بر من سلطنت میکرد، هرچند میدانستم که آن جلوه، بیش از آنکه بصری باشد، هورمونی بود.
و اکنون تو رفتهای، آری رفتهای، گویی هرگز بودنی در کار نبوده است، ای ملکه یاس بنفش، ای ملکهی آبی، اکنون کیست که میگذرد؟ کیست که خود را فریب میدهد؟
دوست داشتم سیمای تو را، دوست داشتم گیسوانت را، پیراهنهای سادهات، جامههای شبانهات را، و اما جهان، کار، و جنگ را همه را وانهادم، تا تو را بیشتر دوست بدارم.
و اکنون تو رفتهای، آری رفتهای، گویی هرگز بودنی در کار نبوده است، آنکه مرا در واپسین دم در آغوش گرفت، آنکه مرا از مرگ گذر داد، اکنون کیست که میگذرد؟ کیست که خود را فریب میدهد؟
🎼🎼🥀🎙✅ @ClassicMusic3