یک عمر سرمایه‌هایی که باید صرف آبادانی کشور می‌شد را هزینهٔ آتش‌افروزی در میان ملل مسلمان کردند، به این بهانه که کشورهای اسلامی، عمق راهبردی نظام هستند.

همان سازمان آزادی‌بخش فلسطین که در هفتهٔ اول پس از انقلاب به روایتی سی میلیارد تومان (معادل هفت میلیارد دلار وقت و بیست و چهار میلیارد سال ۲۰۱۹) از امام خوبیها هدیه گرفت، از سال ۵۹ گردان‌گردان نیرو فرستاد تا به یاری صدام حسین بیایند و جوانان این مرز و بوم را به کام مرگ ببرند. این هم وضعیت امروزشان در عراق است.

مفهوم این عمق راهبردی چیست که نه برای ما عواید اقتصادی دارد، نه سران سیاسی همین نظام که عمدهٔ سرمایهٔ مملکت را روانهٔ آن کرده‌اند ذرّه‌ای محبوبیت دارند، و نه حتی جرأت می‌کنیم با گذرنامهٔ ایرانی در آن قلمرو پای بگذاریم. این عمق راهبردی در ازای بدبخت کردن یک ملت، چه دستاوردی داشته است؟

ذلت یعنی همین که نه در سرزمین خودت کسی به وجودت افتخار می‌کند و نه هیچ بیگانه‌ای حسرت زندگی زیر یوغت را دارد.
محکمتر بزن همسایه، محکم‌تر بزن!
______
@ajibzad