✅️از کلاس درس تا خیابان: موج اعتراض دانش‌آموزی در فرانسه و ایتالیا
موجی که سپتامبر ۲۰۲۶ از دبیرستانی در حومه‌ی پاریس آغاز شد، در نگاه اول اعتراضی صنفی بود به کلاس‌های بی‌معلم، ساختمان‌های فرسوده و کلاس‌های پرجمعیت. اما در کمتر از سه هفته بیش از هزار دبیرستان را درگیر کرد و دانشگاه‌ها و سندیکاها را هم با خود همراه کرد. در ۱۷ اکتبر دانش‌آموزان کنار جلیقه‌زردها، کارگران، پرستاران و کشاورزان در اعتراض به گرانی به خیابان آمدند. ت
گرانی حاملهای انرژی، بحث بودجه و فضای پیش از انتخابات هم به این گسترش دامن زد. دولت آن را دست‌کاری چپ رادیکال خواند و چپ رادیکال آشکارا از آن حمایت کرد. اما سرعت و گستره‌ی جنبش نشان می‌داد نارضایتی انباشته‌ای راه بیرون آمدن پیدا کرده است.
در ایتالیا موج از ۵ اکتبر با اشغال مدارس تورین رسید و حول فرمان قانونی مدرسه‌ی دولت ملونی شکل گرفت. این فرمان سهم دانش‌آموزان خارجیِ تازه‌وارد را در هر کلاس به ۳۰٪ محدود می‌کند و برقع و نقاب را در مدرسه ممنوع می‌کند. دولت به شکاف واقعی زبانی و تحصیلی استناد می‌کند. منتقدان می‌گویند قانون کمتر از نیم درصد دانش‌آموزان را شامل می‌شود و بدون بودجه‌ی اضافه است. اثر عملی‌اش کوچک است و بار نمادینش سنگین، و شعار «اینجا هیچ‌کس خارجی نیست» از همین‌جا آمد. با این حال جنبش را نمی‌توان به مسئله‌ی مهاجران یا مسلمانان تقلیل داد. خواسته‌ها، یعنی معلم، بودجه، ساختمان و توقف گرانی، همگانی است.
در ایتالیا سندیکای چپ معلمان با قانون مخالفت کرد اما اعتصاب نکرد، و جنبش بیشتر دانش‌آموزی ماند تا اجتماعی. در مجموعه رویکرد اصناف و احزاب حمایت از خواست معترضین و مطالبه برای تغییر رو به دولت بوده تا حضور خیابانی.
بخشی از این وضعیت یادآور تجربه‌ی کووید است. همه‌گیری نشان داد سرمایه‌گذاری در فضا، نیروی انسانی و خدمات سلامت عمومی چقدر ناکافی و آسیب‌پذیر بوده است. امروز آموزش عمومی هم زیر فشارهای هم‌زمان قرار گرفته است: افزایش دانش‌آموزانی با فرهنگ و زبان متفاوت، گرانی انرژی و هزینه‌ی اداره‌ی مدارس، توان اقتصادی کمتر خانواده‌ها، و کمبود معلم. پاسخ دولت‌ها، مثل دوران همه‌گیری، بیشتر تدابیر کوتاه‌مدت است تا برنامه‌ریزی پایدار.
اما زمینه‌ی اصلی، نابرابری‌ای است که اتحادیه اروپا در کاهش آن کند عمل کرده است. به محاسبه‌ی اکسفام، ثروتمندترین ۳۶۰۰ نفر اتحادیه به اندازه‌ی فقیرترین ۱۸۱ میلیون نفر ثروت دارند. ثروت میلیاردرها فقط در شش ماه اول ۲۰۲۵، ۴۰۵ میلیارد یورو بیشتر شد. در همین حال حدود یک‌پنجم جمعیت اتحادیه در خطر فقر مانده‌اند و شکاف اشتغال زنان و مردان در سه سال فقط حدود یک واحد کم شده است. در ایتالیا، فقر در خانواده‌های خارجی پنج برابر خانواده‌های ایتالیایی است، و شکاف اشتغال جنسیتی دو برابر میانگین اتحادیه است.
در چنین شرایطی اعتراض‌ها به هم می‌پیوندند. خشم از گرانی سوخت که جلیقه‌زردها و کامیون‌داران جنوب ایتالیا را به خیابان آورد، اعتصاب کارگران بنادر علیه جنگ، جنبش اقلیم و حالا اعتراض دانش‌آموزان، در شعار «بودجه برای آموزش، نه برای تسلیحات» به هم رسیده‌اند. این هم‌گرایی بی‌رهبر و پراکنده است و احزاب و سندیکاها فقط بخشی از آن را نمایندگی می‌کنند. اینکه به جنبشی ماندگار تبدیل شود یا با تعطیلات پاییزی فروکش کند، در هفته‌های آینده و در اعتصاب عمومی ۳۰ اکتبر ایتالیا روشن‌تر می‌شود.
#اعتصابات_در_اروپا
🆔@azambahramiran
موجی که سپتامبر ۲۰۲۶ از دبیرستانی در حومه‌ی پاریس آغاز شد، در نگاه اول اعتراضی صنفی بود به کلاس‌های بی‌معلم، ساختمان‌های فرسوده و کلاس‌های پرجمعیت. اما در کمتر از سه هفته بیش از هزار دبیرستان را درگیر کرد و دانشگاه‌ها و سندیکاها را هم با خود همراه کرد. در ۱۷ اکتبر دانش‌آموزان کنار جلیقه‌زردها، کارگران، پرستاران و کشاورزان در اعتراض به گرانی به خیابان آمدند. ت
گرانی حاملهای انرژی، بحث بودجه و فضای پیش از انتخابات هم به این گسترش دامن زد. دولت آن را دست‌کاری چپ رادیکال خواند و چپ رادیکال آشکارا از آن حمایت کرد. اما سرعت و گستره‌ی جنبش نشان می‌داد نارضایتی انباشته‌ای راه بیرون آمدن پیدا کرده است.
در ایتالیا موج از ۵ اکتبر با اشغال مدارس تورین رسید و حول فرمان قانونی مدرسه‌ی دولت ملونی شکل گرفت. این فرمان سهم دانش‌آموزان خارجیِ تازه‌وارد را در هر کلاس به ۳۰٪ محدود می‌کند و برقع و نقاب را در مدرسه ممنوع می‌کند. دولت به شکاف واقعی زبانی و تحصیلی استناد می‌کند. منتقدان می‌گویند قانون کمتر از نیم درصد دانش‌آموزان را شامل می‌شود و بدون بودجه‌ی اضافه است. اثر عملی‌اش کوچک است و بار نمادینش سنگین، و شعار «اینجا هیچ‌کس خارجی نیست» از همین‌جا آمد. با این حال جنبش را نمی‌توان به مسئله‌ی مهاجران یا مسلمانان تقلیل داد. خواسته‌ها، یعنی معلم، بودجه، ساختمان و توقف گرانی، همگانی است.
در ایتالیا سندیکای چپ معلمان با قانون مخالفت کرد اما اعتصاب نکرد، و جنبش بیشتر دانش‌آموزی ماند تا اجتماعی. در مجموعه رویکرد اصناف و احزاب حمایت از خواست معترضین و مطالبه برای تغییر رو به دولت بوده تا حضور خیابانی.
بخشی از این وضعیت یادآور تجربه‌ی کووید است. همه‌گیری نشان داد سرمایه‌گذاری در فضا، نیروی انسانی و خدمات سلامت عمومی چقدر ناکافی و آسیب‌پذیر بوده است. امروز آموزش عمومی هم زیر فشارهای هم‌زمان قرار گرفته است: افزایش دانش‌آموزانی با فرهنگ و زبان متفاوت، گرانی انرژی و هزینه‌ی اداره‌ی مدارس، توان اقتصادی کمتر خانواده‌ها، و کمبود معلم. پاسخ دولت‌ها، مثل دوران همه‌گیری، بیشتر تدابیر کوتاه‌مدت است تا برنامه‌ریزی پایدار.
اما زمینه‌ی اصلی، نابرابری‌ای است که اتحادیه اروپا در کاهش آن کند عمل کرده است. به محاسبه‌ی اکسفام، ثروتمندترین ۳۶۰۰ نفر اتحادیه به اندازه‌ی فقیرترین ۱۸۱ میلیون نفر ثروت دارند. ثروت میلیاردرها فقط در شش ماه اول ۲۰۲۵، ۴۰۵ میلیارد یورو بیشتر شد. در همین حال حدود یک‌پنجم جمعیت اتحادیه در خطر فقر مانده‌اند و شکاف اشتغال زنان و مردان در سه سال فقط حدود یک واحد کم شده است. در ایتالیا، فقر در خانواده‌های خارجی پنج برابر خانواده‌های ایتالیایی است، و شکاف اشتغال جنسیتی دو برابر میانگین اتحادیه است.
در چنین شرایطی اعتراض‌ها به هم می‌پیوندند. خشم از گرانی سوخت که جلیقه‌زردها و کامیون‌داران جنوب ایتالیا را به خیابان آورد، اعتصاب کارگران بنادر علیه جنگ، جنبش اقلیم و حالا اعتراض دانش‌آموزان، در شعار «بودجه برای آموزش، نه برای تسلیحات» به هم رسیده‌اند. این هم‌گرایی بی‌رهبر و پراکنده است و احزاب و سندیکاها فقط بخشی از آن را نمایندگی می‌کنند. اینکه به جنبشی ماندگار تبدیل شود یا با تعطیلات پاییزی فروکش کند، در هفته‌های آینده و در اعتصاب عمومی ۳۰ اکتبر ایتالیا روشن‌تر می‌شود.
#اعتصابات_در_اروپا
🆔@azambahramiran
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment