نکته ای در مورد شعر « به کجا چنین شتابان » شفیعی کدکنی

در شعر معاصر ، یکی از رازهای ماندگاری و اقبال به شاعرانی چون اخوان ، شاملو ، شفیعی کدکنی و تمام بزرگان شعر معاصر ، آشنایی و تسلط این شاعران بر ادب کهن و سنتی فارسی است . و در این میان بی شک استاد شفیعی کدکنی با احاطه کم نظیر بر ادب کهن ، شعرهایش دارای چهارچوب و استخوان بندی محکم ، استوار و ریشه دار است . موضوع نوشته ی حاضر نگاهی به شعر به کجا چنین شتابان از این منظر است ؛ یعنی نشان دادن نمونه ی کوچکی از این بهره گیری از ادب گذشته ی فارسی و این که درخت بارور شعر استاد ریشه در فرهنگ غنی و ادب دیر پای این سرزمین دارد .

من هر وقت این شعر بسیار موجز و روایی - تصویری « به کجا چنین شتابان » را می خوانم ناخودآگاه یاد داستان طوطی و بازرگان مولوی می افتم . در آن داستان مشهور که همه درس خوانده ها ، خوانده و شنیده اند ، طوطی از بازرگان می خواهد به عنوان سوغات ، سلامش را به دوستانش در هندوستان برساند . یعنی در واقع از آن ها چاره جویی می کند ؛ چاره ا ی برای رهایی و آزادی . ( البته در آن داستان نمادین و تمثیلی ، طوطی نماد روح است و قفس نماد جسم و .. . که در این مقال ما را با آن کاری نیست . ) در شعر استاد شفیعی آنجا که گون ( مقایسه کنید با طوطی ) از نسیم ( قس بازرگان ) می خواهد پیامش را به شکوفه ها و باران برساند در واقع به دنبال چاره جویی برای رهایی از کویر است . و شعر در سطر آخر ، پایان نمی پذیرد ، بلکه در ذهن خواننده ی فرهیخته ، تازه شروع می شود ! آن هم با تکیه بر آشنایی با داستان طوطی و بازرگان و توجّه به پرسش پنهانی نهفته در سلام به شکوفه ها و باران .

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment