حرفها در زبان فارسی
حرفها در زبان فارسی سه دستهاند:
«حرف ربط»، «حرف اضافه» و «حرف نشانه».
۱ـ حرف اضافه:
حرف اضافه کلمهای است که معمولاً کلمه یا گروهی از کلمهها را به «فعل» یا «صفت برتر»، یا «اسم جمع» و یا نظایر اینها نسبت میدهد، و آنها را متمم یا وابستهٔ فعل، صفت برتر یا اسم جمع و مانند اینها قرار میدهد.
حروف اضافه دو دستهاند:
(۱) حروف اضافهٔ ساده:
شامل : از، الاّ، الی، اندر، با، بدون، بر، برای، به، بهر، بی، تا، جز، چون، در، ضد، علیه، غیرِ، مانند، مثل، مگر، واسهی.
(۲) حروف اضافهٔ مرکب:
شامل غیراز، بهغیراز، بهمجرد، بهمحض، بهعنوان، بهمثابه، بهوسیلهی، بهواسطهی، دربرابر، درقبال، درمیان، ازجمله، درخصوص.
۲ـ حرف ربط:
حرف ربط کلمهای است که دو ساژه را به هم پیوند (ربط) میدهد.
حروف ربط دو دستهاند:
(۱) حروف ربط ساده:
شامل اگر، اما، باری، پس، تا، چه، خواه، زیرا، که، لیکن، نیز، و، ولی، هم، یا.
(۲) حروف ربط مرکب:
شامل آنجاکه، آنگاه که، از آنجا که، از آنکه، ازاینروی، ازبس، ازبسکه، بسکه، ازبهر آنکه، اکنون که، چنانچه، اگرچه، الاّ اینکه، بااینحال، باوجوداین، بهشرط آنکه، چنانکه و....
۳ـ حرف نشانه:
حرفی است که برای تعیین مقام و نقش کلمه در جمله میآید و نقش آن را مشخص میکند. برای مثال «را» در جملهٔ «علی را دیدم» نشانهٔ مفعول است. حروف نشانه عبارتند از: ا،ای، یا، را ـِ (کسره).
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan