✳️ شاعران و شوخی‌های رمضانی
✳️ سهند ایرانمهر

🔸روزه از دید آدم شدیدا شاکی مثل صائب که فکر میکنه ماه رمضون خفتش کرده:

باده سی شبه باید، که ز آیینه دل
زنگ سی روزه ماه رمضان برخیزد

خیل رمضان گرفت پیراهن ما
و افکند کمند روزه بر گردن ما

🔸روزه از دید آدمی که اهل مقایسه است و از این بابت افسردگی گرفته(شاعر ناشناس):

می خوردن ما بُد آشکارا دیروز
و امروز نهان شده‌ست نان خوردن ما

🔸روزه از دید آدمی مثل:«اشرف مازندرانی»که فکر میکنه خیلی زرنگه:

قرب یک ماه به میخانه اقامت کردم
اتفاقاً رمضان بود، نمی‌دانستم

🔸 روزه از دید، شوخ‌طبعی مثل مهدی اخوان ثالث:

روزه‌ها را یک به یک خوردیم و آبی نیز روش
بعد افطار آب می‌چسبد ولیکن کم بنوش

🔸روزه از دید مفلس به شدت گرسنه مثل «عهدی ترشیزی»:

آمد رمضان، نه صاف داریم و نه دُرد
وز چهره ما گرسنگی رنگ ببُرد

در خانه ما ز خوردنی چیزی نیست
ای روزه برو، ورنه تو را خواهم خورد

🔸روزه از دید آدم عاشق مسلکی مثل سعدی:

ای صبح شب نشینان جانم به طاقت آمد
از بس که دیر ماندی چون شام روزه داران

🔸روزه از دید مثبت اندیشی مثل مولانا:

گر روزه ضرر دارد صد گونه هنر دارد
سودای دگر دارد سودای سر روزه

🔸شاطرعباس صبوحی و به قولی
فصیح‌الزمان رضوانی:

روزِ ماه رمضان
زلف میفشان که فقیه

بخورد روزهٔ خود را
به گمانش که شب است!

🔸روزه از دید مسیحی مسلمان شده ای(شاعرناشناس نقل در کتاب المحاضرات) که سر قضیه روزه، به غلط کردن افتاده:

وجدنا دینکم سهلا علینا
شرائعه سوی شهر صیام

دین شما را آسان یافتیم به جز ماه رمضان!

اثقل الصوم علینا
اثقل الله علیه

روزه برما سخت گرفت خدا بر روزه سخت بگیرد

🔹اینم داستانی از علامه جزایری برای حسن ختام ماجرا:

حجازی‌ای هلال اول رمضان دید، گفت: باز آمدی که زحمت خلق داری و خلایق به تعب اندازی؟ بالله که دفع شر تو با سفر کنم!

زهر الربیع، علامه جزایری - ص ۴۱

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan