Одамларни орасига тушиб уришаётганларни ажратаман. Ҳақлини ноҳақдан ҳимоя қиламан деб кўп панд еганман. Шу сабаб ўзимга ўзим энди бундай қилмайман дейману, аммо ҳеч бефарқ ўтиб кета олмайман.
Катта бир дўконни пиллапояларидан кўтарила борар эканман курткаларини ечганча қўлига олиб, худди уришмоқчи бўлган хўрозга ўхшаб патларни хўрпайтираётган ёшгина қизга кўзим тушди.Қарши тарафдан эса ундан ёшроқ иккита қизча келарди. Ҳозир жанжал бўладиёв деган ҳаёл яшиндек миямга урилди.Улар пиллипоя майдонида мени ўтказиб тўқнашдилар.Ўта кета туриб эшитганим “патлари хўрпайган товуқни”, ҳали қўнғироқ қилиб мени эримни йўлдан урадиган бўлдингми деган ҳайқириғи бўлди. Қарши тараф нимадир минғиллаб жавоб қайтарди.Олдинга икки уч қадам юрганим билан “патлари хўрпайган кучли товуқ” наригисини сочидан тортиб бетонга йиқитиб ураётганига кўзим тушди. Ўзимга ўзим берган ваъдамга хиёнат қилиб бориб ажратишга киришдим.Атрофдан ҳеч кимни аралашгиси келмади. Энди улар турганча бир бирини сочларини омбурдек сиқиб ушлаб тортардилар.Мен уларни қўлларини сиқиб сочларни ушловдан озод этдим. Аммо улар бир-бирига юлқинишдан тўхташмасди.Иккисини ўртасида туриб, бу “бўқа” талашаётган “ғунажинларни” итариб ҳар тарафга суриб ташлашдан бошқа иложи қолмади.Кучли “ғунажин” оғзидан боди кириб шоди чиққанча, дўқлаганча кета бошлади.Дўкондан бир аёл чиқиб орага қўшилгач, мен бошқа қиладиган ишим қолмаганини кўриб йўлимда давом эта бошладим.Кета борар эканман ёшгина бир йигитни “ажойиб кадр бўлдида, эссиз видеога олиб интернетга қўйворсак бўлар” деган гаплари қулоғимга қўрғошиндек қуйилди. Учинчи ўзбек реннесанси ( уйғониш) даврининг ниҳоллари шундай бўлса, улар эккан уруғлари қандай ҳосил тугар экан-а?!