کشور ما در همه ابعاد و سطوح دچار سندروم « تراژدی منابع مشترک» شده است. گویی اکثریت میخواهند از این کیک وطن تکه بکنند مبادا از هم عقب بمانند.. به جنگل و کوه و آب و دریا و رود به هیچ چیز رحم نمی کنند. در حوزه کلان مثلا برای توجیه انتقال آب خلیج فارس به کویر هم مطالعات کافی نکرده و توجیه شان ایناست که عربهای حوزه آب شیرین می کنند ما هم نباید عقب بمانیم. اما غافلند که پساب نمکی هر بلایی سر خلیج فارس بیاورد دودش به چشم موجودات مردم 800 کیلومتر ساحل و ساحل نشین میرود.
در حوزه نیز خرد کشاورزان و البته بیش از آن شبه کشاورزان برای کشیدن و برداشت آبهای زیرزمینی و حفر چاههای غیرمجاز و کاشت محصولات آب بر از هم سبقت می گیرند. نوکیسه های متمولی که با با پول و پارتی و رانت برای جنگلتراشی و تصرف منابع طبیعی با هم رقابت می کنند و حتی از قله دماوند هم نمیگذرند..
خلاصه این که سندروم تراژدی منابع مشترک که مفهومش این است که «اگه من نخورم، همسایه ام میخورد و بهتراست من دو برابر بخورم» شده است بلای جان ایران جان. در واقع فعلا بزرگترین خطری است که سرزمین ما را تهدید می کند.