بسیاری این گونه آغاز کردند متجاوز صد درصد محکوم است و همه تقصیرها گردن اوست اما ....
چه امایی؟ هر امایی صدای قربانی را خفه می‌کند. باید بدون هیچ امایی قربانی را شنید، با او همدلی کرد و تصور هر گونه قصوری را از ذهنش پاک کرد؛ نه این که با اما مقصر بودن را مثل خوره به جانش بیندازیم.

سال‌ها پیش که نوجوان بودم، دزدی آمده بود و کفش‌هایمان را برده بود. بحثی جنجالی در خانه راه افتاد که فلانی در حیاط را باز گذاشته یا بهمانی که دزد آمده و اهل خانه را بی‌کفش کرده. آخرین نفر که از در آمده که بوده و خلاصه در حال جمع کردن شواهد که معلوم بشود چه کسی در را نبسته تا دزد فرصت دزدی پیدا کند. برادر کوچک‌ترم که نزدیک بود برای باز گذاشتن در درازش کنند گفت، همه دنبال کسی هستند که در را نبسته. مقصر دزد است که دزدی کرده. اصلن گیرم که در چارتاق باز بوده، دزد نباید دزدی می‌کرد.
دنبال بازگذار در بودن در لحظه وارسی دزدی، معنایش جز پنهان کردن تقصیر دزد و انداختنش گردن قربانی دم‌ِدست و بی‌قدرت نیست. اگر دیروز گفته بودند در را باز نگذارید که دزد کفش‌هایمان را نبرد، معنایش چیز دیگری بود.
‌

عکس‌ها نمایشگاهی از لباس‌هایی است که قربانی‌های تجاوز در زمان تجاوز به تن داشته‌اند و پاسخی به اما اگر این لباس رو نپوشیده بودی، می‌دهند. اماهای دیگر هم به همین پوچی است.

از فیسبوک مسعود سلطانی

@Tavaana_Tavaanatech

Comments

Be the first to add a comment