چرا پتیشن "وکالت" به یک فرد بی‌معنا و خطرناک است؟

حامیان وکالت به رضا پهلوی، می‌گویند که این وکالت به معنای بیعت کردن نیست و می‌پرسند چه ایرادی دارد که بخشی از مردم به شخص مد نظرشان وکالت بدهند؟
در کنار سایر پاسخ‌ها، در این متن یک مورد اساسی را بررسی می‌کنیم: وکالت دادن، یک قرارداد است که بین دو طرف ایجاد می‌شود تا یک طرف، به نمایندگی از طرف دیگر اقداماتی را انجام دهد. مسئله این است که این کمپین وکالت، شامل یک متن مشخص و دقیق حقوقی نیست که نحوه‌ی فسخ قرارداد را برای امضاکنندگان مشخص کرده باشد. این مصداق دقیق دادن "چک سفید امضا" به کسی است. هیچ انسان عاقلی در یک معامله‌ی ساده اقتصادی نیز حاضر نیست پای برگه‌ی سفیدی را امضا کند که وکالت تام به کسی می‌دهد و نحوه‌ی فسخ آن نیز مشخص نیست. اما وقتی پای مسئله‌ای به اهمیت انقلاب و سرنوشت کشور به میان می‌آید، می‌خواهند چنین کنند.
تفاوت یک قرارداد مشروع دموکراتیک و یک بیعت دیکتاتورساز در همینجاست. در کشورهای دموکراتیک وقتی افراد یک فرد یا افرادی را به نمایندگی از خود انتخاب می‌کنند، مکانیسمی برای بازپس‌گیری انتخاب خود نیز دارند. یعنی اگر مردم کسی را انتخاب کنند و او انتظارات آن‌ها را برآورده نکند یا به انتخاب آن‌ها خیانت کند، می‌توانند او را برکنار کنند. اما در کشورهای دیکتاتوری، مردم فقط می‌توانند انتخاب کنند (مانند رفراندوم ۵۸ یا دیگر انتخابات‌های جمهوری اسلامی) ولی حق برکنار کردن فرد یا گروهی که انتخاب کرده بودند را ندارند.
سوال اینجاست که اگر این پتیشن توسط سیصد هزار نفر امضا شد و بعداً آقای پهلوی انتظارات امضاکنندگان را برآورده نکرد یا در وعده‌هایش خیانت کرد، چطور می‌توان این "وکالت" را باطل کرد؟ شاید سلبریتی‌ها بتوانند بیایند بگویند ما اشتباه کردیم (همان کاری که درباره‌ی "با روحانی تا ۱۴۰۰" کردند)، اما امضاکنندگانی که فهرست آن‌ها مشخص نیست چطور می‌توانند این "وکالتنامه" را باطل کنند؟ آن موقع هشتگ زدن یا پُر کردن پتیشینی دیگر نمی‌تواند چنین کاری کند، چرا که مشخص نیست هشتگ و امضا واقعاً از طرف همان کسانی زده می‌شود که سری قبل وکالت داده بودند؟ آیا آن موقع حامیان آقای پهلوی، این موج جدید را موج "سایبری‌ها و دشمنان" نخواهند دانست؟ البته ممکن است واقعاً اینطور باشد. ممکن است صد هزار نفر پتیشنی امضا کنند در وکالت به یک شخص، بعد عناصر رژیم یا مخالف این شخص، خود را امضاکنندگان پشیمان جلوه بدهند. هیچ راهی برای اینکه بفهمیم چه کسی درست می‌گوید وجود نخواهد داشت. به دلایل امنیتی نیز افراد امضاکننده نمی‌توانند فهرست کاملی از هویت واقعی خود ارائه دهند تا بعداً بتوان پشیمانی مدعیان را صحت‌سنجی کرد.
هر قراردادی بدون مشخص بودن واضح هویت طرفین قرارداد و بدون راه فسخ قرارداد، بی‌اعتبار و خطرناک است.

نولان
تَعَمُّق

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing