▪️ریسک واقعی و ریسک ظاهری

▪️ست‌گادین | پنجشنبه ۲۴ فروردین ۱۴۰۲


ترن‌های هوایی [شهر بازی] یکی از ایمن‌ترین راه‌های سفر هستند ( آن‌ها از هرجا شروع کنند در همان‌جا به پایان می‌رسند، اما این یک داستان متفاوت است).

مردم برای سوارشدن به آنها پول می‌دهند زیرا احساس خطر می‌کنند، حتی اگر خطری در کار نباشد.

سفر هوایی واقعن ایمن است و خطوط هوایی برای کاهش «درک»(perception )خطر، اضافه‌کاری هم می‌کنند. به همین دلیل است که تجربه‌ی چاله‌ی هوایی(turbulence ) بسیار ناخوشایند است. در واقع خطرناک نیست، اما ظاهرِ ایمنِ پرواز را به هم می‌زند.

از سوی دیگر، ما به طور منظم درگیر فعالیت‌ها و رفتارهایی هستیم که بدون درک خطر، کارهای پرخطری هستند. شرکت‌های تولید سیگار به سختی تلاش کردند تا سیگارکشیدن، کاری باوقار مردانه(macho)، باکلاس و عمومی حس شود و در عین حال، مردم را فریب دادند تا احساس کنند که با سیگارکشیدن، سلامتی خود را به خطر نمی‌اندازند.

انعطاف‌پذیرترین مسیر در اکثر فعالیت‌ها، ارائه‌ی ریسک آگاهانه و قابل درک(perceived) به افرادی است که بدنبال ریسک هستند، درحالیکه سیستم‌های انعطاف‌پذیری ایجاد شود که در واقع خطرآفرین نیستند. زیرا تعامل(dancing) با ریسک درک‌شده باعث رشد، برقراری ارتباط و طنین عاطفی می‌شود، درحالیکه ریسک واقعی، منجر به نتایجی می‌شود که دلخواه ما نیست.


.