یک روز زندگی من : نوشته آدا المید اهل موزامبیک
پادکست جهانی گفتگوی آب
امروز همچون همه روزها با صدای بانگ خروس از خواب بیدار شدم، مانند هر روز فهرستی از کارهای روزانه‌ام در ذهن مرور می کنم ، این فهرستی است که از کودکی با آن آشنایم. در گوشه کلبه کاهگلی ما، مردی دراز کشیده ، کسی که اکنون او را "شوهر" می نامم. از کنارش رد شده و به سمت در می روم و مراقب هستم که طوری آرام بروم که او را از خواب بیدار نکنم.
وقتی بیرون می روم، 5 کیلومتر پیاده روی خود را برای حمل و آوردن هیزم برای پخت و پز شروع می کنم. همانطور که به سمت بوته زار می روم باید بیش از حد هوشیار و مراقب اطراف باشم. چند روز پیش در سراسر روستا خبرهایی مبنی بر تجاوز به مادری جوان و کشته شدنش در همین مسیر حمل هیزم در ساعات اولیه صبح پخش شد ومن نمی خواهم قربانی بعدی باشم.
با وجود این خطرات اما چاره ای جز انجام وظایف همسری و به موقع ندارم.
درست چند ماه پیش بود که با شادی و هیجان به سوی خانه دویدم و فریاد زدم، امتحاناتم را با موفقیت تمام کرده و به دلیل داشتن شرایط بورسیه، می توانستم در در دانشگاهی در شهر ادامه تحصیل بدهم.
اما پدرم گفت «وقت ازدواجت رسیده، تحصیلات برایت شوهر و بچه نمی‌آورد، لازم نیست جایی بروی» و مدت کوتاهی بعد، من با یک یک مرد بزرگتر از خودم ازدواج کردم. این حسرتها و اندوه حین راه رفتن نفسم را بند می‌آورد. ریه های من بدلیل استنشاق دود هیزم آسیب دیده و دکتر مستقر در در مرکز پزشکی روستا داروهایی تجویز کرد که هنوز توانایی پرداخت هزینه هایش میسر نشده.
من هم مانند میلیونها دختر در سراسر جهان قربانی، نابرابری، فقر، فساد و جبر جغرافیایی ام. من این زندگی را انتخاب نکردم، این زندگی برای من انتخاب شده و من ناگزیر به ادامه آن شده ام.
🚺این تصویر واقعی از زندگی میلیونها دختری است که قربانی نابرابری، باورهای غلط، فقرند. دخترانی که با رؤیاهایشان می‌خوابند، بیدار می شوند و دردودل می کنند..
© @RuralWomenIssues
پادکست جهانی گفتگوی آب
امروز همچون همه روزها با صدای بانگ خروس از خواب بیدار شدم، مانند هر روز فهرستی از کارهای روزانه‌ام در ذهن مرور می کنم ، این فهرستی است که از کودکی با آن آشنایم. در گوشه کلبه کاهگلی ما، مردی دراز کشیده ، کسی که اکنون او را "شوهر" می نامم. از کنارش رد شده و به سمت در می روم و مراقب هستم که طوری آرام بروم که او را از خواب بیدار نکنم.
وقتی بیرون می روم، 5 کیلومتر پیاده روی خود را برای حمل و آوردن هیزم برای پخت و پز شروع می کنم. همانطور که به سمت بوته زار می روم باید بیش از حد هوشیار و مراقب اطراف باشم. چند روز پیش در سراسر روستا خبرهایی مبنی بر تجاوز به مادری جوان و کشته شدنش در همین مسیر حمل هیزم در ساعات اولیه صبح پخش شد ومن نمی خواهم قربانی بعدی باشم.
با وجود این خطرات اما چاره ای جز انجام وظایف همسری و به موقع ندارم.
درست چند ماه پیش بود که با شادی و هیجان به سوی خانه دویدم و فریاد زدم، امتحاناتم را با موفقیت تمام کرده و به دلیل داشتن شرایط بورسیه، می توانستم در در دانشگاهی در شهر ادامه تحصیل بدهم.
اما پدرم گفت «وقت ازدواجت رسیده، تحصیلات برایت شوهر و بچه نمی‌آورد، لازم نیست جایی بروی» و مدت کوتاهی بعد، من با یک یک مرد بزرگتر از خودم ازدواج کردم. این حسرتها و اندوه حین راه رفتن نفسم را بند می‌آورد. ریه های من بدلیل استنشاق دود هیزم آسیب دیده و دکتر مستقر در در مرکز پزشکی روستا داروهایی تجویز کرد که هنوز توانایی پرداخت هزینه هایش میسر نشده.
من هم مانند میلیونها دختر در سراسر جهان قربانی، نابرابری، فقر، فساد و جبر جغرافیایی ام. من این زندگی را انتخاب نکردم، این زندگی برای من انتخاب شده و من ناگزیر به ادامه آن شده ام.
🚺این تصویر واقعی از زندگی میلیونها دختری است که قربانی نابرابری، باورهای غلط، فقرند. دخترانی که با رؤیاهایشان می‌خوابند، بیدار می شوند و دردودل می کنند..
© @RuralWomenIssues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment