در سال های ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۹ قباله ای در نزدیکی ‌‌‌‌‌شاره زوور یافت شد که اطلاعات بسیار ارزنده ای درباره ی تاریخ ایران به شعر کردی روی پوست بز نوشته شده بود. شعر این بود

هورمزگان رمان، آتران کژان
ۆیشان شاڕدەوە، گەورە گەورکان

زور کار ارب کردنه خاپوور
گنائ پاڵە هەتاشارەزوور

شن ۆ کنیکان ۆە دیڵ بشینا
میرد ازانڵی ژ رووی هوینا

رەۆشت زرتشتڕە مانووە بێکەس
بزیکا نیکا هۆرمز ۆە هیچکس


‌معنی شعر این است، مزگت ها یا محل نیایش که بعدها مسجد شد، ویران شدند، اتش ها خاموش شدند، بزرگ ها و افراد مهم مخفی شدند، تازیان ستمکار، دهات و شهرها را تا شهرزوور ویران کردند. زنان و دختران به اسیری رفتند، دلیران به خون خود غلتیدند. راه و روش زرتشت بی کس ماند، اهورامزدا به هیچکس رحم نکرد.

سند تاریخی جالبی است نشر دهید

@PN_KFP

Comments

Be the first to add a comment