با ورود خمینی در سال ۵۷ نوع حکومت و قانون اساسی اسلامی جدید بدون اطلاع قبلی بر ملت ایران تحمیل گردید وبا کشتار خود سرانه و بیرحمانه سران ارتش آنروز برای ایجاد رعب و وحشت در میان مردم جرات وشهامت هر نوع پرسش بدست خمینی و طرفدارانش در جامعه به سکوت تبدیل شد وآزادای از میان مردم رخت بر بست وجای خود را به سوکوت وبی تفاوتی داد ،
انگشت شمار هموطنانی که لب به سخن گشوده و زیر بار استبداد نوپا و فریب خمینی نرفته بودند هم با انواع و اقسام برچسبها بهای دلسوزی وطنپرستی خود را به قیمت جان و مصادره اموال خویش پرداخت کردند .
امروز دیگر اکثریت مردم ایران دریافتند که تعداد بسیار محدودی بر سر سفره آنچه که خمینی به ملت ایران قول داده بود نشسته و معلم و کارمند وکارگر وجوانان ایرانی سهمی از ثروت وسرمایه نجومی کشور ندارد وکل سفره انقلاب ۵۷ بین چند هزار نفر حکومتی دست بدست میگردد و هشتاد میلیون ایرانی از دستیابی به آن محرومند .هیچکس هم پاسخگوی فقر و تبعیض وبیکاری وبی عدالتی اجتماعی و اقتصادی و سیاسی در بین جامعه نبوده ونیست .
برای بازگشت به حداقلهای زندگی راهی جز گذار از رژیمی که نه پاسخگوست ونه خود را مسئول فلاکت و اوضاع اسفبار کشور میدانند امری ضروری و اجتناب ناپذیر است .
درست نقطه پایانی و فاز نهایی همه حکومتهای ایدئولوژیک و تمامیت خواه که تا فروپاشی وسقوط بدست مردم هیچ ارزش و احترامی برای خواستهای ملت قائل نیست وهیچ کوششی هم برای بهبود اوضاع ملت نخواهد کرد چرا که هر انتقاد و حرف منطقی را نخواهد پذیرفت و ناکارآمدی و اشتباهات خویش را به ملت ودشمنان فرضی نسبت میدهد وبا چنین خصوصیاتی باعث نابودی کامل اقتصاد کشور و فقر وبیچارگی ملت میگردد تا زمانیکه مردم سرنوشت خود را خودشان بدست گرفته وکشورمان را از ستم و قهر و خود خواهی فردی رهایی بخشند