👆👆
چه خوب بود ما مسلمانان دکان دین برای دنیا را تعطیل می‌کردیم و اندیشه‌های خود را با عمل به قرآن از جهالت شفا می‌دادیم. به علم و پیروی از علم که نسخه شفابخش همه گرفتاری‌هاست ایمان می‌آوردیم و دائم در شیپور جنگ با علم، به جرم خودی نبودن و غربی بودن نمی‌دمیدیم. قرآن هم که شفاست شفای روح و روان است نه جسم: «يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ شِفَاءٌ لِمَا فِي الصُّدُورِ وَ هُدًى وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ» (يونس، 57) به تعبیر امیرالمومنین، باید از قرآن، شفای سخت‌ترین بیماریهای روانی خود که همان پوشاندن حقیقت، نفاق، طغیان و گمراهی است را بگیریم: «فَاسْتَشْفُوهُ مِنْ أَدْوَائِکمْ وَ اسْتَعِینُوا بِهِ عَلَی لَأْوَائِکمْ فَإِنَّ فِیهِ شِفَاءً مِنْ أَکبَرِ الدَّاءِ وَ هُوَ الْکفْرُ وَ النِّفَاقُ وَ الْغَی وَ الضَّلَال» (خطبه 176)
محمد نصراصفهانی
12/12/1398