در جهان ۳ نوع رابطه ملت با دولت(حکومت) داریم:
- یکنوع آن، رابطه پدر و فرزندی است.
حکومت هرچه در توان دارد برای رفاه فرزندان صرف می کند.
منافع مردم بر منافع حکومت در اولویت است. مثل دوران شاه (شنیدم بعضی کشورهای حوزه خلیج فارس هم همینطوره)
- نوع دوم، رابطه شرکت سهامی است.
همانطور که در یک شرکت سهامی، هرچند سال هیئت مدیره و مدیرعامل انتخاب می کنند تا آنجا را اداره کند، در این کشورها هم هر ۴ سال عده ای را انتخاب می کنند تا کشور را اداره کند. مثل کشورهای غربی.
در اینجا دیگر رابطه عاطفی بین دولت و ملت وجود ندارد.
منافع حزبی بر منافع ملت ارجحیت دارد و در اولویت است.
- نوع سوم مثل حکومت فعلی حاکم بر ایران است.
دولتمردان در چنین حکومتی اصلا به فکر رفاه مردم نیستند چون اولا خود را از آن ملت و فرهنگ نمی دانند و ثانیا حزب رقیبی هم نیست که لااقل بفکر مقبولیت حزب و گروه خود باشند تا مردم همچنان آنها را در قدرت نگه دارند.
برای جمهوری اسلامی رفاه مردم لبنان و عراق در اولویت است و نه مردم ایران.
حالا برگردیم دوباره به دوران شاه: انصافا در آن دوره مردم خیلی لوس شده بودند. انتظاراتشان از حکومت بیش از اندازه بود. تحصیلات رایگان از ابتدایی تا دانشگاه، بورسیه تحصیل در خارج کشور، درمان رایگان، غذا و مسکن و سرویس رفت و آمد رایگان برای کارگران کارخانجات بزرگ، سهیم کردن کارگران در سود کارخانه، توزیع بذر و سموم کشاورزی بصورت رایگان و توزیع ماشین آلات کشاورزی بصورت اقساط به روستائیان و ...
ما در آن دوره اینگونه بزرگ شدیم. زمانی که به خارج کشور آمدم اولین چیزی که باعث تعجبم شد این بود که تماشای تلویزیون مجانی نیست و باید برای آن پول پرداخت!
باخود می گفتم عجب بساطیه! دولت باید یک پولی هم به ما بده تا تلویزیونش را نگاه کنیم و خبرهایش را گوش کنیم. چرا اینجا برعکسه؟
مثل کسی که تا دیروز همه هزینه هایش را پدرش میداده و او اصلا حس نمیکرده که این هزینه ها از کجا و چگونه پرداخت میشد و حالا آمده توی محیطی که برای نفس کشیدن و آب خوردن و عطسه کردن هم از شما پول می گیرند.
مثل حکومت شاه در جهان پیدا نمیشه.
باران
#اتحاد_ملی_ایران
🤝 🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید
👇👇@OmidIranAzad