به خدا سوگند! هر ملّتی که درون خانه‌ی خود مورد هجوم قرار گیرد، ذلیل خواهد شد. امّا شما سستی به خرج دادید، و خواری و ذلّت پذیرفتید، تا آنجاکه دشمن پی‌درپی به شما حمله کرد... به من خبر رسیده که مردی از دشمن به خانه‌ی زنی مسلمان و زنی غیرمسلمان وارد شده، و خلخال و دستبند و گردن‌بند و گوشواره‌های آن‌ها را به غارت برده، در حالی‌که هیچ وسیله‌ای برای دفاع، جز گریه و التماس‌کردن، نداشته‌اند. اگر برای این حادثه‌ی تلخ، مسلمانی از روی تأسّف بمیرد، ملامت نخواهد شد، و از نظر من سزاوار است! شگفتا! شگفتا! به خدا سوگند! این واقعیّت قلب انسان را می‌میراند، و دچار غم و اندوه می‌کند که دشمنان در باطل خود وحدت دارند، و شما در حقّ خود متفرّق‌اید. زشت باد روی شما و از اندوه رهایی نیابید که آماج تیر بلا شدید! به شما حمله می‌کنند، شما حمله نمی‌کنید؟ با شما می‌جنگند، شما نمی‌جنگید؟ این‌گونه معصیت خدا می‌شود و شما رضایت می‌دهید؟»

علی ابن ابی‌طالب، خطبه‌ی ۲۷ نهج‌البلاغه

✅ @karkhone