🧬 همان طور که از فصول پیشین در خاطر داریم، ویژگی مهم یک راهبرد پایدار تکاملی این است که وقتی تعدادش در میان جمعیت راهبردها زیاد باشد همچنان خوب عمل می‌کند. اینکه بگوییم «این به آن در» یک راهبرد پایدار تکاملی است به این معنی است که «این به آن در» در فضایی پر از «این به آن در» خوب عمل می کند. این را می‌توان نوع خاصی از «قوی بودن» دید. ما تکامل‌گراها دوست داریم که آن را تنها نوعی از «قوی بودن» بدانیم که واجد اهمیت است. اما چرا این نوع این قدر واجد اهمیت است؟ زیرا در دنیای داروینی امتیازها براساس پول نیست؛ بلکه براساس تعداد زاده‌گان - فرزندان و نوه ها و... ـ است. برای یک داروینیست، راهبرد موفق آن راهبردی است که در میان جمعیتی از دیگر راهبردها تعدادش فراوان شود. برای اینکه راهبردی موفق باقی بماند باید به خصوص وقتی تعدادش زیاد است، یعنی در فضایی پر از نسخه‌های خودش، خوب عمل کند.

📖#ژن_خودخواه
✍ریچارد داوکینز
ترجمه: دکتر جلال سلطانی، انتشارات مازیار
فصل دوازدهم

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ