ضیاء موحد ، به روایتِ خودش ، در سن و سالی در اصفهان به انجمن شعر می‌رفت و شعرهای خودش را در آنجا می‌خواند که هنوز قدّش به قدّ ِ تریبون نمی‌رسید. باری، همین صِغَر ِ سن مایه‌ی تردید ِ بعضی از اهل ِ آن انجمنِ شعر در اصالت ِ شاعری ِ او می‌شود و آنها ،طبق رسم، برای آزمودن طبع ِ شاعر ِ خردسال ،چهار کلمه‌ی "کاسه" ، "گردن" ، "کاغذ" ، و "بازیچه" را به موحّد می دهند تا او فی‌البدیهه شعری بگوید. او هم چنین می‌گوید :

افسوس که کاسه‌لیس وخواریم همه
بر گردن ِ آرزو سواریم همه
چون کاغذ ِ بادبُرده‌یِ سرگردان
بازیچه‌یِ دستِ روزگاریم همه

در زیر ، عکس ِ همین رباعی ِ او به خط خودش:👇

#هومن_پناهنده
@gashthaa