✅ تبعیت نقش های دستوری از بیان بلاغی جمله
گاهی نقش های دستوری، تابع بیان بلاغی قرار می گیرند که این امر گاهی در گفتار و نحوه ادای تکیه در جایگاه خاص مشخص می شود و یا از شیوه روال جملات در نوشتار استنباط می شود.
با دو مثال این مساله را پی می گیریم:
تو معلم هستی
معلم تو هستی
کاملا واضح است که هر کدام از جملات فوق، در جایگاهی خاص به کار می رود
طبق نظر شادروان وحیدیان، در جمله اول تو نهاد است و در جمله دوم معلم نهاد است.
نهاد محور گفت و گو است و دلیل نامگذاری اش نیز به همین است که اگر ما نهاد(اساس جمله) نداشته باشیم، طبیعتا گزاره ای هم نخواهیم داشت.
در جمله اول
تو معلم هستی
تکیه بر معرفی «تو» است که گوینده می خواهد موقعیت شغلی «تو» را وصف کند
ولی در جمله:
معلم تو هستی
نمی توان گفت که گوینده این جمله، با ترتیب اجزای جمله بیگانه بوده است، بلکه هدف گوینده این است که معلم خوب و وظیفه شناس غیر از تو کسی نیست.
کتاب درسی به دلیل آنکه نهاد بودن معلم از ظاهر جمله شاید درک نشود، حکم را بر مطابقت نهاد با شناسه صادر می کند و «تو» را در هر دو جمله نهاد می گیرد، در حالیکه شاید واقعیت چیز دیگری باشد.
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan