امسال سرزمین ایران بارش‌های بی سابقه دریافت کرد که درصورت داشتن برنامه ریزی و آمادگی می توانست نجات بخش باشد.

البته سدسازان با مطرح کردن سدسازی در افکار عمومی ازفرصت استفاده کرده و سدسازی را برای مهار بارشها توجیه می کنند.

اماآنها هرگزبه مردم نمی گویند بخش زیادی ازاین نعمت خدادادی در ماه‌های گرم سال تبخیر شده وفقط بخش کوچکی از آب برای استفاده باقی می ماند.
رسانه هایی که سمت قدرت ونفوذ و پول ایستاده اند واز سدسازی تمجید می کنند به ندرت به آبخیزداری و آبخوانداری و مظلومیت آب‌های زیرزمینی می پردازند.

این بارش‌ها باید با روشهای پایدار به زیر زمین منتقل شده و آبخوانها از این آبها تغذیه کنند.
مردم باید بدانند که آنچه سرزمین ما را پایدار نگه خواهد داشت آب‌های زیرزمینی وذخیره های حیاتی درون زمین است.
مردم روستاهاوجوامع محلی که به محض دیدن مسؤلان داشتن سد را مطالبه می کنند؛ هرگزنمی‌دانند به محض احداث سد و آبگیری؛ آب یک صاحب بانفوذ پیدا کرده وسهم آنها تقریباهیچ است. تجربه مردم خوزستان و ابرسدهایی که حتی آب شرب مردم هم تامین نمی کنند پیش روی ماست.
آبخیزداری وآبخوانداری امیدی برای نجات دشتهاست.

©@ruralwomenissues