فقر آرام و بی‌صدا می‌آید
می‌نشیند روی همه‌ی چیزهای خوب...
روی سفره،
داخل یخچال
توی جیب لباس‌های کهنه‌ی پدر؛
و کیف رنگ پریده‌ی مادر...
فقر خودش را در آفتاب پاییزی
پهن می‌کند و کش می‌آید
و می‌نشیند روی غبار آینه حتا،
همان آینه که یک روز
توی آن لبهای مادر سرخِ سرخ بود..

من فقر را لای نان بیات صبحانه‌ام
پیدا کردم
فقر در کوچه‌ها پرسه می‌زند و
دنبال ما می‌آید ،
مثل سرطان
‌به همه جای زندگی چنگ می‌زند.

یک جاهایی از شهر ما اما
نان‌های تازه و همه‌ی چیزهای خوب
«باد کرده‌اند»

«ایراندخت»

#زن‌_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

Comments

Be the first to add a comment