خلاصه‌ی داستان
تداخل دو سیستم، مضمون اصلی این کتاب است و خلاصه‌ی کوتاهی از داستان را در اینجا آورده‌ایم. در این داستان خواهم گفت که وقتی ما بیداریم، سیستم ۱ و ۲ هر دو فعال‌اند. سیستم ۱ به صورت خودکار مشغول کار است و سیستم ۲ عموماً در حالت راحت و بی‌زحمت قرار دارد و تنها بخش کوچکی از ظرفیتش را مورد استفاده قرار می‌دهد. سیستم 1 بی‌وقفه پیشنهادهایی به سیستم ۲ می‌دهد: عقاید، ادراکات شهودی، نیات و احساسات. چنانچه سیستم ۲ تایید کند، عقاید و ادراکات شهودی به باورها تبدیل می‌شوند و امیال به اعمال ارادی. اگر همه‌ی مراحل بدون مشکل پیش رفت که در بیشتر اوقات نیز چنین است، سیستم ۲ پیشنهادهای سیستم ۱ را بدون تغییر یا با اندکی تغییر به کار می‌گیرد. شما به‌طور کلی به عقاید و کارها و امیالتان باور دارید و این در بیشتر موارد چیز خوبی است.
وقتی سیستم ۱ به مشکلی برمی‌خورد، از سیستم ۲ درخواست پشتیبانی می‌کند تا شاید با فرآیندهای جزئی و خاص بتواند مسئله را به طریقی حل کند. وقتی پرسشی پیش می‌آید که سیستم ۱ قادر به پاسخگویی نیست، سیستم ۲ آماده می‌شود. این وضعیت احتمالاً هنگام انجام‌دادن عمل ضرب ۲۴×۱۷ برای شما اتفاق افتاده است. به همین منوال هنگامی که شگفت‌زده می‌شوید، می‌توانید فوران توجه خودآگاه را حس کنید. سیستم ۲ هنگامی فعال می‌شود که تشخیص بدهد یک رویداد الگوهای کاربردی جهان سیستم ۱ را نقض کرده است. در این جهان گوسفندان نمی‌پرند، گربه‌ها پارس نمی‌کنند و گوریل‌ها از وسط زمین بسکتبال سر در نمی‌آورند. آزمایش گوریل نشان می‌دهد که برای تشخیص یک محرک شگفت‌آور، به توجه نیاز داریم. خیره می‌شوید و حافظه‌تان را برای پیداکردن داستانی که به این داستان شگفت‌انگیز معنا ببخشد، زیرورو می‌کنید. سیستم ۲ با نظارت مداوم رفتار خود شما نیز اعتبار می‌یابد - نظارتی که هنگام عصبانیت باعث می‌شود مؤدب و هنگام رانندگی در شب هشیار بمانید. هنگامی که سیستم ۲ تشخیص می‌دهد در شرف رخ‌دادن است، آماده می‌شود تا تلاشی مضاعف انجام دهد. زمانی را به خاطر بیاورید که ناگهان حرف زشتی از دهانتان پریده و چقدر سخت تلاش کرده‌اید که اوضاع را درست کنید. به‌طور خلاصه، اغلب اوقات وقتی فکر می‌کنیم و کاری انجام می‌دهیم (درحقیقت وقتی سیستم ۲ فکر می‌کند و کاری انجام می‌دهد) از سیستم ۱ کمک می‌گیریم، اما هرگاه مشکلی پیش می‌آید، سیستم ۲ اقدام می‌کند و معمولاً حرف آخر را می‌زند.
تقسیم کار میان سیستم ۱ و ۲ بسیار کارآمد است: تلاش را به حداقل و کارکرد را به حداکثر می‌رساند. در بیشتر اوقات ترتیب امور خوب پیش می‌رود، چون سیستم ۱ درکل کارش را خوب انجام می‌دهد: الگوها در موقعیت‌های مشابه سیستم ۱ دقيق هستند. پیش‌بینی‌های کوتاه‌مدت سیستم ۱ نیز اغلب دقیق هستند. واکنش‌های ابتدایی این سیستم نسبت به چالش‌ها نیز سریع و در کل، مناسب هستند. گرچه سیستم ۱ سوگیری‌هایی نیز دارد، مثلاً در موقعیت‌های خاص خطاهای خاصی مرتکب می‌شود. به پرسش‌های آسان‌تری نسبت به آنچه پرسیده شده، پاسخ می‌دهد و درک کمی از منطق و آمار دارد. یکی دیگر از محدودیت‌های سیستم ۱ این است که نمی‌تواند خاموش شود. اگر روی یک صفحه کلمه‌ای به زبانی که بلدید به شما نشان دهند، آن را می‌خوانید، مگر اینکه حواستان کاملاً جای دیگری باشد.
📘 #تفکر_سریع_و_کند
✍🏻 دانیل کانمن
↔️ فروغ تالوصمدی
📄 ۳۱-۳۳
@SciBookReader
گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ
تداخل دو سیستم، مضمون اصلی این کتاب است و خلاصه‌ی کوتاهی از داستان را در اینجا آورده‌ایم. در این داستان خواهم گفت که وقتی ما بیداریم، سیستم ۱ و ۲ هر دو فعال‌اند. سیستم ۱ به صورت خودکار مشغول کار است و سیستم ۲ عموماً در حالت راحت و بی‌زحمت قرار دارد و تنها بخش کوچکی از ظرفیتش را مورد استفاده قرار می‌دهد. سیستم 1 بی‌وقفه پیشنهادهایی به سیستم ۲ می‌دهد: عقاید، ادراکات شهودی، نیات و احساسات. چنانچه سیستم ۲ تایید کند، عقاید و ادراکات شهودی به باورها تبدیل می‌شوند و امیال به اعمال ارادی. اگر همه‌ی مراحل بدون مشکل پیش رفت که در بیشتر اوقات نیز چنین است، سیستم ۲ پیشنهادهای سیستم ۱ را بدون تغییر یا با اندکی تغییر به کار می‌گیرد. شما به‌طور کلی به عقاید و کارها و امیالتان باور دارید و این در بیشتر موارد چیز خوبی است.
وقتی سیستم ۱ به مشکلی برمی‌خورد، از سیستم ۲ درخواست پشتیبانی می‌کند تا شاید با فرآیندهای جزئی و خاص بتواند مسئله را به طریقی حل کند. وقتی پرسشی پیش می‌آید که سیستم ۱ قادر به پاسخگویی نیست، سیستم ۲ آماده می‌شود. این وضعیت احتمالاً هنگام انجام‌دادن عمل ضرب ۲۴×۱۷ برای شما اتفاق افتاده است. به همین منوال هنگامی که شگفت‌زده می‌شوید، می‌توانید فوران توجه خودآگاه را حس کنید. سیستم ۲ هنگامی فعال می‌شود که تشخیص بدهد یک رویداد الگوهای کاربردی جهان سیستم ۱ را نقض کرده است. در این جهان گوسفندان نمی‌پرند، گربه‌ها پارس نمی‌کنند و گوریل‌ها از وسط زمین بسکتبال سر در نمی‌آورند. آزمایش گوریل نشان می‌دهد که برای تشخیص یک محرک شگفت‌آور، به توجه نیاز داریم. خیره می‌شوید و حافظه‌تان را برای پیداکردن داستانی که به این داستان شگفت‌انگیز معنا ببخشد، زیرورو می‌کنید. سیستم ۲ با نظارت مداوم رفتار خود شما نیز اعتبار می‌یابد - نظارتی که هنگام عصبانیت باعث می‌شود مؤدب و هنگام رانندگی در شب هشیار بمانید. هنگامی که سیستم ۲ تشخیص می‌دهد در شرف رخ‌دادن است، آماده می‌شود تا تلاشی مضاعف انجام دهد. زمانی را به خاطر بیاورید که ناگهان حرف زشتی از دهانتان پریده و چقدر سخت تلاش کرده‌اید که اوضاع را درست کنید. به‌طور خلاصه، اغلب اوقات وقتی فکر می‌کنیم و کاری انجام می‌دهیم (درحقیقت وقتی سیستم ۲ فکر می‌کند و کاری انجام می‌دهد) از سیستم ۱ کمک می‌گیریم، اما هرگاه مشکلی پیش می‌آید، سیستم ۲ اقدام می‌کند و معمولاً حرف آخر را می‌زند.
تقسیم کار میان سیستم ۱ و ۲ بسیار کارآمد است: تلاش را به حداقل و کارکرد را به حداکثر می‌رساند. در بیشتر اوقات ترتیب امور خوب پیش می‌رود، چون سیستم ۱ درکل کارش را خوب انجام می‌دهد: الگوها در موقعیت‌های مشابه سیستم ۱ دقيق هستند. پیش‌بینی‌های کوتاه‌مدت سیستم ۱ نیز اغلب دقیق هستند. واکنش‌های ابتدایی این سیستم نسبت به چالش‌ها نیز سریع و در کل، مناسب هستند. گرچه سیستم ۱ سوگیری‌هایی نیز دارد، مثلاً در موقعیت‌های خاص خطاهای خاصی مرتکب می‌شود. به پرسش‌های آسان‌تری نسبت به آنچه پرسیده شده، پاسخ می‌دهد و درک کمی از منطق و آمار دارد. یکی دیگر از محدودیت‌های سیستم ۱ این است که نمی‌تواند خاموش شود. اگر روی یک صفحه کلمه‌ای به زبانی که بلدید به شما نشان دهند، آن را می‌خوانید، مگر اینکه حواستان کاملاً جای دیگری باشد.
📘 #تفکر_سریع_و_کند
✍🏻 دانیل کانمن
↔️ فروغ تالوصمدی
📄 ۳۱-۳۳
@SciBookReader
گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment