ابوالفضل بیهقی، تصویری تکاندهنده از مرگ حسنک، وزیر مقتدر مسعود غزنوی به دست میدهد. او پس از سقوط از قدرت، هفت سال بر دار میماند. سپس، پنهانی در گوری ناشناس دفن میشود. حتی به مادرش هم محل دفن فرزندش اطلاع نمیدهند
«و حسنک قریب هفت سال بر دار بماند، چنانکه پایهایش همه فرو تراشید و خشک شد، چنانکه اثری نماند تا بدستور فرو گرفتند و دفن کردند، چنانکه کس ندانست که سرش کجاست و تن کجاست
و مادر حسنک زنی بود سخت جگرآور، چنان شنودم که دو سه ماه ازو این حدیث نهان داشتند، چون بشنید، جزعی نکرد، چنانکه زنان کنند، بلکه بگریست بدرد، چنانکه حاضران از درد وی خون گریستند، پس گفت: بزرگا مردا که این پسرم بود! که پادشاهی چون محمود این جهان بدو داد و پادشاهی چون مسعود آن جهان. و ماتم پسر سخت نیکو بداشت، و هر خردمند که این بشنید، بپسندید. و جای آن بود
و یکی از شعرای نشابور این مرثیه بگفت اندر مرگ وی و بدین جای یاد کرده شد:
ببرید سرش را که سران را سر بود
آرایش دهر و ملک را افسر بود
گر قرمطی و جهود و گر کافر بود
از تخت بدار برشدن منکر بود»
تاریخ بیهقی، مجلد ششم - بر دار کردن حسنک
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing