«قدرت انتظارات درمانگر: چگونه خوش‌بینی ما می‌تواند نتایج درمان را شکل دهد»
انتظارات و باورهای درمانگر درباره توانایی مراجعان برای تغییر، نقش مهمی در نتایج درمان ایفا می‌کند. این موضوع در مطالعه‌ای که توسط لیک و کینگ (1977) انجام شد، به خوبی نشان داده شده است. در این مطالعه، درمانگرانی که باور داشتند برخی از مراجعان پتانسیل بالایی برای بهبودی دارند، شاهد نتایج بهتری در این مراجعان بودند، حتی زمانی که این مراجعان به طور تصادفی انتخاب شده بودند.
این پدیده که به عنوان «پیشگویی خودکامبخش» شناخته می‌شود، نشان می‌دهد که انتظارات مثبت یا منفی درمانگر می‌تواند بر نحوه درک و رفتار با مراجعان تأثیر بگذارد و در نهایت، این انتظارات را محقق کند. به عبارت دیگر، خوش‌بینی و بدبینی هر دو تمایل دارند به واقعیت تبدیل شوند.
اما چگونه می‌توانیم از این دانش در عمل (رواندرمانی و پژوهش) استفاده کنیم؟ در اینجا چند راهکار کاربردی ارائه می‌شود:
1. پرورش خوش‌بینی آگاهانه: به طور مداوم بر نقاط قوت و پتانسیل‌های مراجعان تمرکز کنید. این کار را می‌توان با استفاده از تکنیک‌هایی مانند "ویژگی‌های تغییردهندگان موفق" انجام داد، که در آن از مراجعان خواسته می‌شود صفات مثبتی را که در خود می‌بینند، مشخص کنند.
2. انتقال امید: زمانی که مراجعان امید کمی دارند، می‌توانید امید خود را به آنها "قرض" دهید. این کار را می‌توان با به اشتراک گذاشتن تجربیات موفق قبلی، ارائه شواهد علمی درباره اثربخشی درمان، و بیان اعتماد خود به توانایی مراجع برای تغییر انجام داد.
3. تمرکز بر نقاط قوت: از مراجعان بخواهید درباره تغییرات موفقی که در گذشته داشته‌اند صحبت کنند. این کار می‌تواند اعتماد به نفس آنها را افزایش دهد و یادآور شود که تغییر ممکن است.
4. مراقبت از خود: درمانگران باید مراقب سوگیری‌های منفی ناشی از کار مداوم با مراجعان دشوار باشند. مطالعه تحقیقات مربوط به انعطاف‌پذیری انسان و نتایج مثبت درمان می‌تواند به حفظ دیدگاه متعادل کمک کند.
5. ارائه مداخله فوری: به جای قرار دادن مراجعان در لیست انتظار، سعی کنید همیشه چیزی مفید برای شروع به آنها ارائه دهید. حتی یک مداخله کوتاه یا دادن یک کتاب خودیاری می‌تواند از بی‌عملی ناشی از انتظار جلوگیری کند.
تحقیقات نشان می‌دهد که انتظارات درمانگر می‌تواند نتایج درمان را پیش‌بینی کند. برای مثال، در مطالعه‌ای که توسط کاتز و هویت (2014) انجام شد، مشخص شد که پیش‌بینی‌های درمانگران درباره پیش‌آگهی مراجعان، پیش‌بینی‌کننده خوبی برای نتایج واقعی درمان است.
با این حال، باید توجه داشت که خوش‌بینی بیش از حد نیز می‌تواند مشکل‌ساز باشد. کنستانتینو و همکاران (2011) هشدار می‌دهند که تلاش‌های افراطی برای القای امید ممکن است با دیدگاه‌های مراجعان در تضاد باشد و به اعتبار درمانگر و اتحاد درمانی آسیب برساند.
پرورش و حفظ نگرش خوش‌بینانه نسبت به توانایی مراجعان برای تغییر، یک مهارت حیاتی برای درمانگران است. این نگرش نه تنها می‌تواند نتایج درمان را بهبود بخشد، بلکه می‌تواند به حفظ انگیزه و رضایت شغلی درمانگران نیز کمک کند. با تمرین مداوم و آگاهی از تأثیر انتظارات خود، درمانگران می‌توانند از این اثر قدرتمند برای کمک به مراجعان خود در دستیابی به تغییرات مثبت استفاده کنند.
منابع:
1. Leake, G. J., & King, A. S. (1977). Effect of counselor expectations on alcoholic recovery. Alcohol Health & Research World, 1(3), 16-22.
2. Constantino, M. J., Glass, C. R., Arnkoff, D. B., Ametrano, R. M., & Smith, J. Z. (2011). Expectations. In J. C. Norcross (Ed.), Psychotherapy relationships that work: Evidence-based responsiveness (2nd ed., pp. 354-376). Oxford University Press.
3. Katz, M., & Hoyt, W. T. (2014). The influence of hope on the therapeutic alliance in goal-focused group counseling. The Journal for Specialists in Group Work, 39(3), 243-261.
4. Miller, W. R., & Rollnick, S. (2013). Motivational interviewing: Helping people change (3rd ed.). Guilford Press.
منبع اصلی:
#رواندرمانی_اثربخش #تبحر_در_رواندرمانی
منبع:
Miller, W. R., & Moyers, T. B. (2021). Effective psychotherapists: Clinical skills that improve client outcomes. Guilford Press.
https://t.me/AcademyofPsychotherapy
انتظارات و باورهای درمانگر درباره توانایی مراجعان برای تغییر، نقش مهمی در نتایج درمان ایفا می‌کند. این موضوع در مطالعه‌ای که توسط لیک و کینگ (1977) انجام شد، به خوبی نشان داده شده است. در این مطالعه، درمانگرانی که باور داشتند برخی از مراجعان پتانسیل بالایی برای بهبودی دارند، شاهد نتایج بهتری در این مراجعان بودند، حتی زمانی که این مراجعان به طور تصادفی انتخاب شده بودند.
این پدیده که به عنوان «پیشگویی خودکامبخش» شناخته می‌شود، نشان می‌دهد که انتظارات مثبت یا منفی درمانگر می‌تواند بر نحوه درک و رفتار با مراجعان تأثیر بگذارد و در نهایت، این انتظارات را محقق کند. به عبارت دیگر، خوش‌بینی و بدبینی هر دو تمایل دارند به واقعیت تبدیل شوند.
اما چگونه می‌توانیم از این دانش در عمل (رواندرمانی و پژوهش) استفاده کنیم؟ در اینجا چند راهکار کاربردی ارائه می‌شود:
1. پرورش خوش‌بینی آگاهانه: به طور مداوم بر نقاط قوت و پتانسیل‌های مراجعان تمرکز کنید. این کار را می‌توان با استفاده از تکنیک‌هایی مانند "ویژگی‌های تغییردهندگان موفق" انجام داد، که در آن از مراجعان خواسته می‌شود صفات مثبتی را که در خود می‌بینند، مشخص کنند.
2. انتقال امید: زمانی که مراجعان امید کمی دارند، می‌توانید امید خود را به آنها "قرض" دهید. این کار را می‌توان با به اشتراک گذاشتن تجربیات موفق قبلی، ارائه شواهد علمی درباره اثربخشی درمان، و بیان اعتماد خود به توانایی مراجع برای تغییر انجام داد.
3. تمرکز بر نقاط قوت: از مراجعان بخواهید درباره تغییرات موفقی که در گذشته داشته‌اند صحبت کنند. این کار می‌تواند اعتماد به نفس آنها را افزایش دهد و یادآور شود که تغییر ممکن است.
4. مراقبت از خود: درمانگران باید مراقب سوگیری‌های منفی ناشی از کار مداوم با مراجعان دشوار باشند. مطالعه تحقیقات مربوط به انعطاف‌پذیری انسان و نتایج مثبت درمان می‌تواند به حفظ دیدگاه متعادل کمک کند.
5. ارائه مداخله فوری: به جای قرار دادن مراجعان در لیست انتظار، سعی کنید همیشه چیزی مفید برای شروع به آنها ارائه دهید. حتی یک مداخله کوتاه یا دادن یک کتاب خودیاری می‌تواند از بی‌عملی ناشی از انتظار جلوگیری کند.
تحقیقات نشان می‌دهد که انتظارات درمانگر می‌تواند نتایج درمان را پیش‌بینی کند. برای مثال، در مطالعه‌ای که توسط کاتز و هویت (2014) انجام شد، مشخص شد که پیش‌بینی‌های درمانگران درباره پیش‌آگهی مراجعان، پیش‌بینی‌کننده خوبی برای نتایج واقعی درمان است.
با این حال، باید توجه داشت که خوش‌بینی بیش از حد نیز می‌تواند مشکل‌ساز باشد. کنستانتینو و همکاران (2011) هشدار می‌دهند که تلاش‌های افراطی برای القای امید ممکن است با دیدگاه‌های مراجعان در تضاد باشد و به اعتبار درمانگر و اتحاد درمانی آسیب برساند.
پرورش و حفظ نگرش خوش‌بینانه نسبت به توانایی مراجعان برای تغییر، یک مهارت حیاتی برای درمانگران است. این نگرش نه تنها می‌تواند نتایج درمان را بهبود بخشد، بلکه می‌تواند به حفظ انگیزه و رضایت شغلی درمانگران نیز کمک کند. با تمرین مداوم و آگاهی از تأثیر انتظارات خود، درمانگران می‌توانند از این اثر قدرتمند برای کمک به مراجعان خود در دستیابی به تغییرات مثبت استفاده کنند.
منابع:
1. Leake, G. J., & King, A. S. (1977). Effect of counselor expectations on alcoholic recovery. Alcohol Health & Research World, 1(3), 16-22.
2. Constantino, M. J., Glass, C. R., Arnkoff, D. B., Ametrano, R. M., & Smith, J. Z. (2011). Expectations. In J. C. Norcross (Ed.), Psychotherapy relationships that work: Evidence-based responsiveness (2nd ed., pp. 354-376). Oxford University Press.
3. Katz, M., & Hoyt, W. T. (2014). The influence of hope on the therapeutic alliance in goal-focused group counseling. The Journal for Specialists in Group Work, 39(3), 243-261.
4. Miller, W. R., & Rollnick, S. (2013). Motivational interviewing: Helping people change (3rd ed.). Guilford Press.
منبع اصلی:
#رواندرمانی_اثربخش #تبحر_در_رواندرمانی
منبع:
Miller, W. R., & Moyers, T. B. (2021). Effective psychotherapists: Clinical skills that improve client outcomes. Guilford Press.
https://t.me/AcademyofPsychotherapy
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment