" را " فک اضافه

«فک» یعنی جداکننده و «اضافه» یعنی مضاف و مضافٌ‌الیه؛ بنابراین، «رای فک اضافه» یعنی «رای جداکننده‌ی مضاف و مضافٌ‌الیه».
در فارسی گذشته، گاهی «را» میان مضاف و مضافٌ‌الیه فاصله می‌انداخت و مضاف و مضافٌ‌الیه، جابه‌جا می‌شدند:

یکی از دوستان مخلص را
مگر آواز من رسید به گوش

یعنی:
گویا صدای من، به (گوشِ یکی از دوستان مخلص) رسید.

یکی از دوستان مخلص را... گوش،
یعنی:
گوشِ یکی از دوستان مخلص

یا:
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

فلک را سقف... = سقفِ فلک..‌.

چنان‌که می‌بینید، «را» هنگام بازگردانی (معنی کردن) تبدیل به «--ِ» می‌شود؛ به همین دلیل، به آن «را»ی جانشین کسره هم می‌گویند.

مرا در دل، درخت مهربانی
به چه مانَد؟ به سرو بوستانی

مرا در دل = در دلِ من

«را»ی فکّ اضافه پس از مضافٌ‌الیه می‌آید و هنگام بازگردانی به‌صورت «--ِ-» پیش از مضافٌ‌الیه قرار می‌گیرد، بنابراین نباید آن را با «را»ی نشانه‌ی مفعول، اشتباه بگیریم.

- یعقوب کیانی شاهوندی

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment