روایت عینیِ
فردی ۵۱ ساله از دیشبِ تهران می‌گوید
دیشب با همسر جان دوباره رفتیم. این بار پونک تا صادقیه. باید بگویم دیشب سخت و پر زدوخورد بود. نتوانستیم از ماشین پیاده شویم. چراغ خیابان‌ها را خاموش کرده بودند و محیط فقط با نور چراغ اتومبیل‌ها روشن بود تا حدی.
فلکه‌ی اول آریاشهر سایه‌هایی را می‌دیدیم که شعار می‌دادند و حدود دویست مأمور مسلح که فقط نگاه‌شان می‌کردند. رفتارشناسی نیروهای سرکوب گاهی به نظر قابل‌پیش‌بینی نیست. احتمالاً تله می‌گذارند. گاهی وقتی بین جمعیت باشی، نمی‌دانی چه زمانی بر سرت خواهند ریخت.
چون کمی جلوتر به سمت فلکه اول لباس‌شخصی‌هایی با هیکل‌های تناور و عظیم و با ریش و پشم کامل ریختند سر مردم و زدند و گرفتند. قیافه‌هاشان، تا جایی که من توانستم ببینم، با لباس‌شخصی‌های دو ماه اول تفاوت داشت و قابل‌شناسایی بودند و بیشتر از جنس انصار حزب‌الله دهه‌ی هفتاد. مردم را با زنجیر و باتون می‌زدند. صدای فریاد و ضجه و سایه‌هایی در حال دویدن. کُندی دقیقه‌ها و ثانیه‌هایی که از روی شب می‌گذشتند.
حدود ساعت هشت شب وارد فلکه‌ی اول شدیم و ساعت هشت‌ونیم توانستیم بیندازیم یادگار. سی دقیقه‌ی پراضطراب بین دو میدان. چند متر جلوتر، نیروهای سرکوب با لباس کامل و با کلاه‌های چهره‌پوشی که جلادان به‌وقت اعدام بر سر می‌گذارند، به مردم یورش بردند.
می‌کوبیدند مردم را و من چهره‌های خونین مردم را می‌دیدم از جوان تا میانسال، اما مصمم برای اعتراض و تغییر. انگار آمده بودند تا کتک بخورند و بازداشت شوند. ولی آمده بودند. صدای بوق ممتد ماشین‌ها با شعار مردم و صدای رگبار و انفجار در هم می‌شد و در آسمان می‌پیجید تا محله‌های شهر بشنوند، شاید که بیایند.
دیشب بعد از مدت‌ها یک منبع نور دیگر تاریکی شب را در چشم ما می‌شکست: نور لیزرها. حد نهایی خلاقیت مأموران و آمران‌شان همین است. ولی مردم خلاقیت‌شان انتها ندارد. درست مثل دختر جوانی که امشب از پنجره‌ی اتومبیلش مشت‌مشت کاغذ نوشته شده بیرون می‌ریخت. این فقط یک نمونه‌اش بود.
خدا می‌داند در گوشه‌های شهر چقدر مردم راه‌های اعتراضی گوناگون را ابداع کرده و می‌آزمایند. همین است که پیروزشان خواهد کرد. هزار راه به سمت پیروزی می‌رود. حالا چه فرقی می‌کند اشتری برود و رادان بیاید؟ یادمان هست که شریف‌امامی رفت و ازهاری جایش را گرفت. فرقی در اراده‌ها پیش آمد؟
امروز شاید عکس و فیلم‌ها و خبرهایی بیرون بیاید. شاید دوباره هفتم‌ها و چهلم‌ها. ما با خودمان گوشی نبردیم. ولی مردم تصمیم‌شان همان است که بود.
۱۹ دی ۱۴۰۱
#انقلاب_ایران
#زن_زندگی_آزادی
@designmanufacturing
فردی ۵۱ ساله از دیشبِ تهران می‌گوید
دیشب با همسر جان دوباره رفتیم. این بار پونک تا صادقیه. باید بگویم دیشب سخت و پر زدوخورد بود. نتوانستیم از ماشین پیاده شویم. چراغ خیابان‌ها را خاموش کرده بودند و محیط فقط با نور چراغ اتومبیل‌ها روشن بود تا حدی.
فلکه‌ی اول آریاشهر سایه‌هایی را می‌دیدیم که شعار می‌دادند و حدود دویست مأمور مسلح که فقط نگاه‌شان می‌کردند. رفتارشناسی نیروهای سرکوب گاهی به نظر قابل‌پیش‌بینی نیست. احتمالاً تله می‌گذارند. گاهی وقتی بین جمعیت باشی، نمی‌دانی چه زمانی بر سرت خواهند ریخت.
چون کمی جلوتر به سمت فلکه اول لباس‌شخصی‌هایی با هیکل‌های تناور و عظیم و با ریش و پشم کامل ریختند سر مردم و زدند و گرفتند. قیافه‌هاشان، تا جایی که من توانستم ببینم، با لباس‌شخصی‌های دو ماه اول تفاوت داشت و قابل‌شناسایی بودند و بیشتر از جنس انصار حزب‌الله دهه‌ی هفتاد. مردم را با زنجیر و باتون می‌زدند. صدای فریاد و ضجه و سایه‌هایی در حال دویدن. کُندی دقیقه‌ها و ثانیه‌هایی که از روی شب می‌گذشتند.
حدود ساعت هشت شب وارد فلکه‌ی اول شدیم و ساعت هشت‌ونیم توانستیم بیندازیم یادگار. سی دقیقه‌ی پراضطراب بین دو میدان. چند متر جلوتر، نیروهای سرکوب با لباس کامل و با کلاه‌های چهره‌پوشی که جلادان به‌وقت اعدام بر سر می‌گذارند، به مردم یورش بردند.
می‌کوبیدند مردم را و من چهره‌های خونین مردم را می‌دیدم از جوان تا میانسال، اما مصمم برای اعتراض و تغییر. انگار آمده بودند تا کتک بخورند و بازداشت شوند. ولی آمده بودند. صدای بوق ممتد ماشین‌ها با شعار مردم و صدای رگبار و انفجار در هم می‌شد و در آسمان می‌پیجید تا محله‌های شهر بشنوند، شاید که بیایند.
دیشب بعد از مدت‌ها یک منبع نور دیگر تاریکی شب را در چشم ما می‌شکست: نور لیزرها. حد نهایی خلاقیت مأموران و آمران‌شان همین است. ولی مردم خلاقیت‌شان انتها ندارد. درست مثل دختر جوانی که امشب از پنجره‌ی اتومبیلش مشت‌مشت کاغذ نوشته شده بیرون می‌ریخت. این فقط یک نمونه‌اش بود.
خدا می‌داند در گوشه‌های شهر چقدر مردم راه‌های اعتراضی گوناگون را ابداع کرده و می‌آزمایند. همین است که پیروزشان خواهد کرد. هزار راه به سمت پیروزی می‌رود. حالا چه فرقی می‌کند اشتری برود و رادان بیاید؟ یادمان هست که شریف‌امامی رفت و ازهاری جایش را گرفت. فرقی در اراده‌ها پیش آمد؟
امروز شاید عکس و فیلم‌ها و خبرهایی بیرون بیاید. شاید دوباره هفتم‌ها و چهلم‌ها. ما با خودمان گوشی نبردیم. ولی مردم تصمیم‌شان همان است که بود.
۱۹ دی ۱۴۰۱
#انقلاب_ایران
#زن_زندگی_آزادی
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment