تازه از توانا
جنبش الغای بردگی در ایالات متحده آمریکا
پیام هواداران الغای برده‌داری در طول نهضت از مطالبه برای تحدید گسترش برده‌داری به ریشه‌کن‌کردن صریح آن تغییر کرد. با رشد تدریجی این نهضت، شیوه‌هایی که هوادارانش در حمایت از گزینه‌های موجود به آن‌ها متوسل می‌شدند نیز متحول شد و از تغییرات اجتماعی در سطح محلی به یک جنبش سیاسی وسیع مبدل شد.
هواداران الغای بردگی با استفاده از اصولی که بیداری بزرگ دوم بر آن استوار بود، موفق به پروراندن یک استدلال اخلاق‌گرایانه و همه‌جانبه برای مقابله با برده‌داری شدند. آن‌ها با اتکا به تب‌و‌تاب مذهبی عصر بیداری بزرگ خود را در مقابل جمعی مخاطب مستعد یافتند که تنها چند دهه پیش از آن وجودش قابل‌تصور نبود. در جو مستعدی که از بیداری بزرگ دوم نشئت می‌گرفت، کسانی که علیه برده‌داری موعظه می‌کردند نقش برجسته‌‌ای پیدا کردند و نامشان بر سر زبان‌ها افتاد؛ برده‌های پیشین، نظیر سوجورنر تروث و فردریک داگلاس فرصت‌هایی پیدا کردند برای در‌میان‌گذاشتن تجارب شخصی خود با مستمعینی در ایالات شمالی. هواداران الغای بردگی با استفاده از تغییر اذهان عمومی نسبت به برده‌داری، برای رساندن پیام خود به توده‌های مردم و بیدار‌کردن وجدان آن‌ها آغاز به بهره‌برداری از رسانه‌های عمومی و کارزارهای فرهنگی کردند. هواداران الغای بردگی به عنوان سخنران به سراسر کشور سفر کردند و ضمن سخنرانی در کلیساها و سایر اجتماعات عمومی تجربیات خود را به عنوان برده‌های پیشین به تفصیل با مخاطبان‌شان در ایالات شمالی در میان گذاشتند.
همزمان هنرمندان و نویسندگان موضوعاتی را که هواداران الغای بردگی به آن‌ها می‌پرداختند در آثار خود منعکس کردند. هریت بیچر ستو کتاب کلبه عمو تام را نوشت که به موفقیت چشمگیری دست یافت و در آن از تجربیات منفی زندگی بردگی و سختی‌های آن به‌تفصیل و آشکارا نوشته شده بود. هنری وادزورت لانگ فلا یک جلد کتاب شعر با عنوان «ابیاتی درباره بردگی» نوشت. تعدادی از هواداران الغای بردگی دست به انتشار روزنامه‌هایی زدند که برخی از آن‌ها در سراسر کشور توزیع می‌شد. ویلیام لوید گَریسن و ایزاک نَپ در سال ۱۸۳۱ نشریه هفتگی آزادی‌بخش را به راه انداختند که یک نشریه اخلاق‌گرا بود و با وجود آن‌که کثیرالانتشار نبود ولی در میان خوانندگانش شخصیت‌های مهمی نظیر داگلاس حضور داشتند که بعدها در سال ۱۸۴۷ نشریه «ستاره شمال» را منتشر کرد.
در سال ۱۸۸۳ گریسون و آرتور تپان «انجمن آمریکایی ضد‌برده‌داری» را تاسیس کردند که به شاخه فعالان جنبش الغای بردگی مبدل شد و نقش رهبری کنشگران را بر عهده گرفت.
بیشتر بخوانید:
bit.ly/2XAJOws
#مطالعه_موردی #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
جنبش الغای بردگی در ایالات متحده آمریکا
پیام هواداران الغای برده‌داری در طول نهضت از مطالبه برای تحدید گسترش برده‌داری به ریشه‌کن‌کردن صریح آن تغییر کرد. با رشد تدریجی این نهضت، شیوه‌هایی که هوادارانش در حمایت از گزینه‌های موجود به آن‌ها متوسل می‌شدند نیز متحول شد و از تغییرات اجتماعی در سطح محلی به یک جنبش سیاسی وسیع مبدل شد.
هواداران الغای بردگی با استفاده از اصولی که بیداری بزرگ دوم بر آن استوار بود، موفق به پروراندن یک استدلال اخلاق‌گرایانه و همه‌جانبه برای مقابله با برده‌داری شدند. آن‌ها با اتکا به تب‌و‌تاب مذهبی عصر بیداری بزرگ خود را در مقابل جمعی مخاطب مستعد یافتند که تنها چند دهه پیش از آن وجودش قابل‌تصور نبود. در جو مستعدی که از بیداری بزرگ دوم نشئت می‌گرفت، کسانی که علیه برده‌داری موعظه می‌کردند نقش برجسته‌‌ای پیدا کردند و نامشان بر سر زبان‌ها افتاد؛ برده‌های پیشین، نظیر سوجورنر تروث و فردریک داگلاس فرصت‌هایی پیدا کردند برای در‌میان‌گذاشتن تجارب شخصی خود با مستمعینی در ایالات شمالی. هواداران الغای بردگی با استفاده از تغییر اذهان عمومی نسبت به برده‌داری، برای رساندن پیام خود به توده‌های مردم و بیدار‌کردن وجدان آن‌ها آغاز به بهره‌برداری از رسانه‌های عمومی و کارزارهای فرهنگی کردند. هواداران الغای بردگی به عنوان سخنران به سراسر کشور سفر کردند و ضمن سخنرانی در کلیساها و سایر اجتماعات عمومی تجربیات خود را به عنوان برده‌های پیشین به تفصیل با مخاطبان‌شان در ایالات شمالی در میان گذاشتند.
همزمان هنرمندان و نویسندگان موضوعاتی را که هواداران الغای بردگی به آن‌ها می‌پرداختند در آثار خود منعکس کردند. هریت بیچر ستو کتاب کلبه عمو تام را نوشت که به موفقیت چشمگیری دست یافت و در آن از تجربیات منفی زندگی بردگی و سختی‌های آن به‌تفصیل و آشکارا نوشته شده بود. هنری وادزورت لانگ فلا یک جلد کتاب شعر با عنوان «ابیاتی درباره بردگی» نوشت. تعدادی از هواداران الغای بردگی دست به انتشار روزنامه‌هایی زدند که برخی از آن‌ها در سراسر کشور توزیع می‌شد. ویلیام لوید گَریسن و ایزاک نَپ در سال ۱۸۳۱ نشریه هفتگی آزادی‌بخش را به راه انداختند که یک نشریه اخلاق‌گرا بود و با وجود آن‌که کثیرالانتشار نبود ولی در میان خوانندگانش شخصیت‌های مهمی نظیر داگلاس حضور داشتند که بعدها در سال ۱۸۴۷ نشریه «ستاره شمال» را منتشر کرد.
در سال ۱۸۸۳ گریسون و آرتور تپان «انجمن آمریکایی ضد‌برده‌داری» را تاسیس کردند که به شاخه فعالان جنبش الغای بردگی مبدل شد و نقش رهبری کنشگران را بر عهده گرفت.
بیشتر بخوانید:
bit.ly/2XAJOws
#مطالعه_موردی #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment