مردم اسیر «سرگذشت» شخصی‌شان‌اند. همه اعتقاد دارند هدف این زندگی، پیروی از یک «برنامه» است. کسی از خودش نمی‌پرسد که آیا این برنامه خود اوست، یا شخص دیگری آن را برایش تدارک دیده‌ است.
مردم تجربه کسب می کنند، خاطره می اندوزند، مال جمع می‌کنند و نظرات دیگران را بر دوش می کشند که سنگین‌تر از حد توان آنهاست؛ بنابراين رویاهای خودشان‌ را از یاد می برند. به این دلیل است که مردم اغلب غمگین اند.




«زهیر»
پائولو کوئلیو
@renaissancetranslate