هنر آن داشت که امید به کس بخشیدش
نه کسی که ز کسی کُشت ز حسد امیدش

مژده آمد که بهارانِ خوشی در راهست
چون به راه وطنست پادشهِ جاویدش

روزِ بسیار سیَه از وطنِ ما برود
چو بتابَد به وطن پادشَهَش خورشیدش

جشن گیرند نه عزا هم که فقیران نوروز
باز گردد به وطن چون پسرم جمشیدش

صبحدم یار چنین ذوق زده شوق کنان
خوابِ نوروزِ دگر دیده بگفت خوابیدش

پرسشی نیست محقق بشود یا نشود رویایَش
پرسش اینست مگر خواب نباید دیدش

از چه باید که نبافیم به هم رویا را
نشد امید جز این رَه چو کنی تولیدش

کس به دورِ تو شَها هیچ نمی‌گشت مدام
دورِ خورشید زمین گر که نمی‌گردیدش

بیم درویش ندارد ز چه؟ تهدیدِ شدن
هر که را جوهره باشد چو کنند تهدیدش

م.ص
درویش
@PN_KFP