بهار، شاعر بود و سیاست مدار؛ به نمایندگی پارلمان هم رسید. در آن ایام که روشنفکران لغزیدند و دارایی مشروطه و آزادی را به پای "دیکتاتوری منور" ریختند، بهار نلغزید و پایمردانه بر آزادی و مشروطه پافشاری کرد و به مخالفت با سردارسپه برخاست.
بهار برای سیاست ورزی یک انجمن ادبی به نام "دانشکده" بنا کرد و در آنجا ضمن شعر و اندیشه، به این مطلب پرداخت که کشور نیازمند اعتلای فرهنگ ملی و دولت مقتدر مرکزی ست. این انجمن نقطه عزیمت حرکت او به سمت قدرت بود. نگاه کنید در صد و خرده ای سال پیش، یک نفر برای نیل به قدرت انجمن ادبی به راه می اندازد. حالا شما نقطه حرکت سیاسی بهار را از انجمن ادبی دانشکده و مخاطبان فرهیخته اش و ایراندوستی آنان اگر ادامه بدهید و برسید به امروز و این یک مشت حقیران سیاسی که برای چند هزار رای، آویزان هولیگان هایی می شوند که در یک استادیوم فوتبال، بروز و ظهورشان پرچم بیگانه بلند کردن و شعار تفرقه دادن و شکستن صندلی و سنگ به سر داور کوبیدن است، به یک منحنی می رسید که در می مانم نامش را چه بگذارم؟
منحنی انحطاط سیاسی؟
منحنی زوال اخلاق سیاسی؟
منحنی انحطاط رجلیت سیاسی به رجالگی سیاسی ؟

@zahrdaroo