دولت و محیطزیست
دریاچهی آرال، شوروی سابق:
در اوایل دههی ۱۹۶۰، دولت شوروی با هدف تبدیل شدن به صادرکنندهی عمدهی پنبه، تصمیم گرفت رودهای آمودریا و سیردریا را که آب دریاچهی آرال را تأمین میکردند به سوی بیابانهای آسیای میانه تغییر مسیر دهد تا پنبه، برنج، صیفیجات و غلات در این مناطق کشت شود.
دریاچهی ارومیه، ایران:
در دههی ۱۳۷۰، جمهوری اسلامی با هدف ساخت پل در میان دریاچه، در اولین گام، اقدام به پرکردن عمیقترین قسمتهای دریاچه کرد، که به کاهش عمق دریاچه و سرریز شدن آب آن انجامید. سپس برای حل مشکل به سدسازی و انحراف رودها روی آورد، این اقدام سبب توسعهی کشاورزی در آن مناطق، و مصرف بیرویهی آب شد.
دریاچهی اُوِنز، ایالات متحده آمریکا:
در سال ۱۹۱۳، ادارهی آب و برق لسآنجلس، رودها و نهرهایی را که آب دریاچهی اونز را تأمین میکردند به سوی کانال لسآنجلس منحرف کرد. کشاورزان و دامداران در برابر این حرکت ساکت ننشستند ولی راه به جایی نبردند. علاوه بر این مهندسان به استخراج آبهای زیرزمینی هم پرداختند. دریاچهی اونز در سال ۱۹۲۶ خشکید.
✅ @karkhone