ما به ندرت برای کسانی که از ما بهترند رازِ دل می‌گوییم. حتی از محضرشان می‌گریزیم. در مقابل، بیشتر اوقات اسرارِ خود را نزد کسانی اعتراف می‌کنیم که به ما شباهت دارند و در ضعف‌ها و حقارت‌هایمان شریکند. بنابراین ما نمی‌خواهیم خودمان را اصلاح کنیم، یا بهتر شویم: زیرا در این صورت ابتدا باید به حکم عجز و قصور خویش گردن نهیم. ما فقط می‌خواهیم که بر حالمان رقّت آورند و در راهی که می‌رویم تشویقمان کنند. خلاصه می‌خواهیم دیگر مقصر نباشیم و در عینِ حال برای تزکیه‌ی نفسمان هم قدمی برنداریم. نه از وقاحت نصیب کافی برده‌ایم و نه از فضیلت. نه نیروی ارتکابِ گناه داریم و نه قدرتِ اجرای ثواب. شما با آثار دانته آشنایید؟ حقیقتا؟ عجب! بنابراین شما می‌دانید که دانته در نزاع میان پروردگار و اهریمن قائل به وجودِ فرشتگانِ بی‌طرف است و آنان را در برزخ که به منزله‌ی دالانِ دوزخ است جای می‌دهد. دوست عزیز، ما در این دالانيم.



(سقوط | نویسنده: آلبر کامو | ترجمه: شورانگیز فرخ؛ نشر چشمه)

+نقاشی:«کمدی الهی»، سروده دانته آلیگیری.سرود سی و دوم دوزخ: کنت اوگلینو در حال خوردن جمجمه ی اسقف روجیِری است.

نقاش: گوستاو دوره
@renaissancetranslate